گلشن راز شبستري

فرشته گرچه دارد قرب درگاه
نگنجد در مقام «لي مع الله »

سيه رويي ز ممکن در دو عالم
جدا هرگز نشد والله اعلم

در اين مشهد که انوار تجلي است
سخن دارم ولي نا گفتن اولي است

چو چشم سر ندارد طاقت تاب
توان خورشيد تابان ديد در آب

از او چون روشني کمتر نمايد
در ادراک تو حالي مي فزايد

عدم چون گشت هستي را مقابل
در او عکسي شد اندر حال حاصل

عدم در ذات خود چون بود صافي
از او با ظاهر آمد گنج مخفي

عدم آيينه عالم عکس و انسان
چو چشم عکس در وي شخص پنهان

چو نيکو بنگري در اصل اين کار
هم او بيننده هم ديده است و ديدار

جهان را سر به سر آيينه اي دان
به هر يک ذره در صد مهر تابان

به اعضا پشه اي همچند فيل است
در اسما قطره اي مانند نيل است

درون حبه اي صد خرمن آمد
جهاني در دل يک ارزن آمد

به پر پشه اي در جاي جاني
درون نقطه چشم آسماني

به هم جمع آمده در نقطه حال
همه دور زمان روز و مه و سال

ز هر يک نقطه دوري گشته داير
هم او مرکز هم او در دور ساير

تو گويي دائما در سير و حبسند
که پيوسته ميان خلع و لبسند

تو در خوابي و اين ديدن خيال است
هر آنچه ديده اي از وي مثال است

چه مي گويم حديث عالم دل
تو را اي سرنشيب پاي در گل

نشستي چون زنان در کوي ادبار
نمي داري ز جهل خويشتن عار

و يا چون موسي عمران در اين راه
برو تا بشنوي «اني انا الله »

به نزد آنکه جانش در تجلي است
همه عالم کتاب حق تعالي است

نخستين آيتش عقل کل آمد
که در وي همچو باء بسمل آمد

سيم آيت در او شد عرش رحمان
چهارم «آيت الکرسي » همي دان

پس از وي جرمهاي آسماني است
که در وي سوره سبع المثاني است

نظر کن باز در جرم عناصر
که هر يک آيتي هستند باهر