گلشن راز شبستري

بت و زنار و ترسايي در اين کوي
همه کفر است ورنه چيست بر گوي

چه مي گويي گزاف اين جمله گفتند
که در وي بيخ تحقيقي نهفتند

رسول آن نامه را برخواند ناگاه
فتاد احوال او حالي در افواه

در آن مجلس عزيزان جمله حاضر
بدين درويش هر يک گشته ناظر

مرا گفتا جوابي گوي در دم
کز آنجا نفع گيرند اهل عالم

پس از الحاح ايشان کردم آغاز
جواب نامه در الفاظ ايجاز

کنون از لطف و احساني که دارند
ز من اين خردگيها در گذارند

همه دانند کين کس در همه عمر
نکرده هيچ قصد گفتن شعر

چو ما از حرف خود در تنگناييم
چرا چيزي دگر بر وي فزاييم

مرا از شاعري خود عار نايد
که در صد قرن چون عطار نايد

علي الجمله جواب نامه در دم
نبشتم يک به يک نه بيش نه کم

همان معني که گفتي در بيان آر
ز عين علم با عين عيان آر

نمي ديدم در اوقات آن مجالي
که پردازم بدو از ذوق حالي

به عون و فضل و توفيق خداوند
بگفتم جمله را در ساعتي چند

نخست از فکر خويشم در تحير
چه چيز است آن که خوانندش تفکر

مرا گفتي بگو چبود تفکر
کز اين معني بماندم در تحير

که چون حاصل شود در دل تصور
نخستين نام وي باشد تذکر

دگرباره در آن گر نيست تاييد
هر آيينه که باشد محض تقليد

درآ در وادي ايمن زماني
شنو «اني انا الله » بي گماني

محقق را که وحدت در شهود است
نخستين نظره بر نور وجود است

زهي نادان که او خورشيد تابان
به نور شمع جويد در بيابان

کلامي کو ندارد ذوق توحيد
به تاريکي در است از غيم تقليد

در او هرچ آن بگفتند از کم و بيش
نشاني داده اند از ديده خويش

بود در ذات حق انديشه باطل
محال محض دان تحصيل حاصل

در آن موضع که نور حق دليل است
چه جاي گفتگوي جبرئيل است