کشکول شيخ بهايي

بشو اوراق اگر همدرس مائي
که علم عشق در دفتر نباشد

اين سخن شير است در پستان جان
بي کشنده شيرکي گردد روان

او در پي صلح بوده و من غافل
گستاخي آرزو ز جائي بوده

در ديده ي روزگار نم بايستي
يا با غم من صبر بهم بايستي

ره را ميان خوف و رجا رو که در خبر
خيرالامور اوسطها قول مصطفي است

زين چار چاره نيست کسي را که هستش
در ساخت زمين دل اين طرفه قصر خواست

هر ظلمتي که هست ز ناراستي تست
خوراکم است سايه چو در حد استواست

تو از آن روزي که در هست آمدي
آتشي يا خاک يا بادي بدي

گو ترا بودي در آن حالت بقا
کي رسيدي مر ترا اين ارتقا

هست منزل هاي دريا در وقوف
وقت موجش بي جدار و بي سقوف

ما در تو آن بط دريا بداست
دايه ات خاکي بد و خشکي پرست

دايه را بگذار بر خشک وتر آن
اندر آ در بحر معني چون بطان

گرچه نمايند بسي غير تو
نيست در اين عرصه کسي غير تو

سنگ بر بتکده ي آذر زن
در جهان صيت خليلي افکن

تاج عزت ز سر عزي کش
رخت طاعت به در مولي کش

کرده اي روي دل و هر نفسي
ميپزي در ره ايمان هوسي

ميدانستم که عهد و پيمان مرا
در هم شکني ولي بدين زودي نه

دست حاجت کشيده سر در پيش
آمدم بر درت من درويش

خانه ي کعبه را کنند گرو
چند روز اوفتند در تک و دو

تا به آن جستجوي پي در پي
سوزني عاريت کنند از وي

هر که جنباند کليد شرع را بر وفق طبع
طبع نگشايد برويش جز در ادبار را

در گردش افلاک چو کردم نظري
از مردم آدمي نديدم اثري

سخنش را چو جا کنم در گوش
سازدم از سخنوري خاموش

وه کزين کس نشانه پيدا نيست
اثري در زمانه قطعا نيست

نه از اين کار در دلش دردي
نه از اين راه بر رخش گردي