کشکول شيخ بهايي

از ايشان در درج حکمت بلند
وز ايشان نگون قدر هر سربلند

دو صد حيله در خاطر آويزدش
که تا از دل آن بار برخيزدش

که ناگه سليمي ز تدبير پاک
نهد پا در آن تنگناي هلاک

خوش آن کو جز مي و ساغر نداند
درين ميخانه بام از در نداند

در کوي وفا اگر دري يافتمي
يا خود به عدم رهگذري يافتمي

ز تاب کفش رشته خيط شعاع
ز آواز چرخش فلک در سماع

چنين زن نيابي به جز در خيال
وگر زان که يابي به فرضي محال

فاضل ميبدي در شرح ديوان، هنگام شرح اين گفته ي اميرمؤمنان(ع):

قاضي ميرحسين (در ترجمه ي يکي از سروده هاي اميرمؤمنان (ع):

در زلف سياه ماهروئي گم شد
تاريک شبي بود، کسش باز نيافت

اي خواجه تو مرد خود فروشي
رخت تو در اين دکان نگنجد

يا دوست گزين کمال يا جان
در خانه دو ميهمان نگنجد

خيال روي تو در خاطر است خلقي را
کسي ملاحظه ي خاطر کدام کند

جوان و پير که در بند مال و فرزندند
نه عاقل اند که طفلان ناخردمندند

آن دوست که عهد دوستداري بشکست
ميرفت و منش گرفته دامن در دست

ديشب من و دل به قول آن عهد شکن
در کوچه ي انتظار کرديم وطن

يک صبح به اخلاص بيا در برما
گر کام تو بر نيايد آن گه گله کن

آذري چون آب در زنجير بودن تا بکي
چون صبا يک ره هواي سرو آزادي کنيم

ميل از طرف ما مشماريد که در کاه
هر ميل که بود از طرف کاهربا بود

در محشر اگر لطف تو خيزد به شفاعت
بسيار بگردند و گنه کار نيابند

گفتم که: الف،گفت: دگر، گفتم: هيچ
در خانه اگر کس است، يک حرف بس است

شوم هلاک چو غيري خورد خدنگ ترا
که دانم آشتئي در قفاست جنگ ترا

آفتاب نيمروزي و به خدمت کردنت
ميرسد خورشيد اگر در نيمه شب ميخوانيش

در دشمني آفت جهان است
چون دوست شود بلاي جان است

... است. و حکماء را در اين زمينه ها کتاب هائي است. مؤلف گويد: من در ...