کشکول شيخ بهايي

ز يک مي همه مست گشتند ليک
بود در ميان فرق ها نيک نيک

در وعده گاه وصل تو دل را قرار نيست
تمکين صبر و حوصله ي انتظار نيست

زاهدي گفت: اگر شب نمي بود، دل نمي خواست در دنيا مانم.

دي در حق ما يکي بدي گفت
دل را زغمش نمي خراشيم

از بحر ظهر تا به ساحل نشوي
در مذهب اهل عشق کامل نشوي

مي شد اندر حشم و حشمت و جاه
پادشه وار وزيري در راه

رانده اي از حرم قرب خداي
کرده در کوکبه ي دوران جاي

بود تا بود در آن پاک حريم
همچو پاکان بدل پاک مقيم

از مي شهوت چو يک جرعه چشي
در مذاق تو نشيند زان خوشي

در جهان از زن وفاداري که ديد؟
غير مکاري و عياري که ديد؟

گفت پيش آ اي ز شوري در گله
کآب شيرينت دهم از حوصله

در ميان هر دو مانم تشنه لب
بر لب دريا نشسته روز و شب

ور شده اي در کمر کوه و سنگ
کرده ميان منطقه دم پلنگ

پاي وفا در ره غولان مدار
روي به بيغوله ي تنهائي آر

ز پر گفتن لعاب از لب روانش
مگس ريده فراوان در دهانش

اي در اسباب جهان پاي تو بند
مانده از راه بدين سلسله چند

غم روزيت چو در جان آويخت
آبت از ديده و از دل خون ريخت

هيچ کس مطلع مساز بدان
تا نيفتد ز عجب رخنه در آن

وين اشارت بدان بود که مدام
بايدش در حريم سر مقام

گر بجوئي در اين کلام شگرف
غير از اين حرف ها نيابي حرف

پس در اين جمله لفظها ميپيچ
غير از اسم اله نبود هيچ

در همه بطن هاي امکاني
چه مجرد، چه جسم و جسماني

افسوس که در دفتر عمرم ايام
آن را روزي نويسد اين را روزي

سوي هر خشت ازاو چو رو کرده
در فيضي به رخ برآورده

کآو از بلبل خوش بود
چون گل به بستان در رسد