167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
کشکول شيخ بهايي
ناگهان پشت خمي همچو هلال
کرد در قبله ي او روي اميد
که در آن منظره گلرخساري است
زد جوان دست و فکند از بامش
خون دو هزار توبه در گردن ماست
چنان شده است که فرمان حاکم معزول
رخساره در نقاب زبهر چه ميکني؟
سر از اين پرده برون ناورده
در وي آفاق نهفتن گيرد
دل و جان زنده شود از بويش
چو آتش افکند در جان من تاب
عرش تا فرش در کشيده به کام
هست حکم فنا به جمله محيط
که در او نيست ما و من را گنج
نوعي از باده را مثلث گفت
زمين و آسمان او همان است
چنگ زهره فتادي از آهنگ
همچو او پرده ساز و رامشگر
همچو ماهي به غوطه خواري ساخت
کرد ساعد به گردنش پيوند