نان و پنير شيخ بهايي

بود امر ممکني از ممکنات
در ازل ممتاز از غيرش به ذات

آنچه مي گويم، همه تقريب دان
نيست جز تقريب در وسع بيان

داشت هر ذاتي، چو در علم ازل
خواهش خود را به نوعي از عمل

بالسان حال کرد از حق سؤال
تا ميسر سازدش در لايزال

لم اين مرموز اسرار خداست
خوض دادن عقل را، در وي خطاست

نفس چون گردد مهياي قبول
علم از ايشان مي کند در پي نزول

پس مرا، يارب، به دانايي رسان
تا ز شر جمله باشم در امان

شير و شکر شيخ بهايي

تا چند، به تربيت بدني
قانع به خزف ز در عدني؟

صد ملک ز بهر تو چشم به راه
اي يوسف مصري، به در آي از چاه

زين غم برهان که گرفتارست
در دست هوي و هوس زارست

در شغل ز خارف دنيي دون
مانده به هزار امل، مفتون

زين بيش مران، ز در احسان
به سعادت ساحت قرب رسان

در علم رسوم گرو مانده
نشکسته ز پاي خود اين کنده

ز مقاصد آن، مقصد ناياب
ز مطالع آن، طالع در خواب

سؤر آن جو که در عرصات
ز شفاعت او يابي درجات

در راه طريقت او رو کن
با نان شريعت او خو کن

ساقي! ز کرم دو سه پيمانه
در ده به بهائي ديوانه

در روز پسين، که رسد موعود
نرسد ز عراق و رهاوي سود

در قبر به وقت سؤال و جواب
نفعي ندهد به تو اسطرلاب

زان ره نبري به در مقصود
فلسش قلب است و فرس نابود

به علوم غريبه تفاخر چند
زين گفت و شنود، زبان در بند

علم رسمي همه خسران است
در عشق آويز، که علم آن است

در ده به بهائي دلخسته
آن، دل به قيود جهان بسته

گر پاي نهند به جاي سر
در راه طلب، ز يشان بگذر

در بحر خبب، چو جلوه نمود
درهاي فرح بر خلق گشود