ديوان شيخ بهايي

در چهره ندارم از مسلماني رنگ
بر من دارد شرف، سگ اهل فرنگ

اين طرفه که تحصيل بدين خون جگر
در هر دو جهان، جمله وبال است، وبال

غمهاي جهان در دل پر غم داريم
وز بحر الم، ديده پر نم داريم

در دفتر ما نماند يک نکته سفيد
از بس به شب و روز سياهي کرديم

مي ترسم از آنکه حسرت ديدارت
در ديده بماند و نماند چشمم

يکچند، در اين مدرسه ها گرديدم
از اهل کمال، نکته ها پرسيدم

يک مسئله اي که بوي عشق آيد از آن
در عمر خود، از مدرسي نشنيدم

در خانه کعبه، دل به دست آوردم
دل بردم و گبر و بت پرست آوردم

زنار ز مار سر زلفش بستم
در قبله اسلام، شکست آوردم

از عالم لامکان، دو صد در نگشود
بر سينه چرخ، بس که زد گوي زمين

در خواب، مده رهم به خاطر که مباد
بيدار شوي ز اضطراب دل من

خواهم که عليرغم دل کافر تو
آيينه اسلام نهم، در بر تو

نان و حلوا شيخ بهايي

نان و حلوا چيست؟ فرزند و زنت
اوفتاده همچو غل در گردنت

بازگو از نجد و از ياران نجد
تا در و ديوار را آري به وجد

اي خوش آن دوران که گاهي از کرم
در ره مهر و وفا مي زد قدم

وه! چه خوش مي گفت در راه حجاز
آن عرب، شعري به آهنگ حجاز:

تو در اين يک هفته، مشغول کدام
علم خواهي گشت، اي مرد تمام؟

شرم بادت، زانکه داري، اي دغل!
سنگ استنجاي شيطان در بغل

زهد و علم ار مجتمع نبود به هم
کي توان زد در ره عزلت قدم؟

علم چبود؟ از همه پرداختن
جمله را در داو اول باختن

اين هوسها از سرت بيرون کند
خوف و خشيت، در دلت افزون کند

«خشية الله » را نشان علم دان!
«انما يخشي »، تو در قرآن بخوان!

اي علم افراشته، در راه دين
از چه شد مائکول و ملبوست چنين؟

کان تو را در راه دين مغبون کند
نور عرفان از دلت بيرون کند

لقمه ناني که باشد شبهه ناک
در حريم کعبه، ابراهيم پاک