گزيده غزليات شهريار

يک عمر در شرار محبت گداختم
تا صيرفي عشق چه سنجد عيار من

من شهريار ملک سخن بودم و نبود
جز گوهر سرشک در اين شهريار من

دردناک است که در دام اشغال افتد شير
يا که محتاج فرومايه شود مرد کريم

هم از الطاف همايون تو خواهم يارب
در بلاياي تو توفيق ه رضا و تسليم

نقص در معرفت ماست نگارا، ور نه
نيست بي مصلحتي حکم خداوند حکيم

در کهن گلشن طوفانزده خاطر من
چمن پرسمن تازه بهار آمده بود

تيشه کوهکن افسانه شيرين ميخواند
هم در آن دامنه خسرو به شکار آمده بود

عشق در آينه چشم و دلم چون خورشيد
مي درخشيد بدان مژده که يار آمده بود

سروناز من شيدا که نيامد در بر
ديدمش خرم و سرسبز به بار آمده بود

آوخ اين عمر فسونکار بجز حسرت نيست
کس ندانست در اينجا به چه کار آمده بود

دير آمدي که دست ز دامن ندارمت
جان مژده داده ام که چوجان در برارمت

دستي که در فراق تو ميکوفتم به سر
باور نداشتم که به گردن درآرمت

با شهريار بيدل ساقي به سرگراني است
چشمش مگر حريفان مي در سبو ندارد

آشيانم به سر کنگره افلاک است
گرچه در غمکده خاک، نشيمن کردم

شهريارا مگرم جرعه فشاند لب جام
سال هابر در اين ميکده مسکن کردم

باز در خم فلک باده وحدت سافي است
سر برآريد حريفان که سبوئي بزنيم

چند بر سينه زدن سنگ محبت باري
سر به سکوي در آينه روئي بزنيم

به مرگ چاره نجستم که در جهان مانم
به عشق زنده شدم تا که جاودان مانم

در آشيانه طوبا نماندم از سرناز
نه خاکيم که به زندان خاک دان مانم

به امن خلوت من تاخت شهرت و نگذاشت
که از رفيق زيانکار در امان مانم

در و ديوار به حال دل من زار گريست
هر کجا ناله ناکامي خود سر کردم

درغمت داغ پدر ديدم و چون در يتيم
اشکريزان هوس دامن مادر کردم

به گردشهاي چشم آسماني از همان اول
مرا در عشق از اين آفاق گرديها خبرکردي

به شعر شهريار اکنون سرافشانند در آفاق
چه خوش پيرانه سر ما را به شيدائي سمرکردي

ره ماتم سراي ما ندانم از که مي پرسد
زمستاني که نشناسد در دولت سرايان را