گزيده غزليات شهريار

منم که شعر و تغزل پناهگاه منست
چنانکه قول و غزل نيز در پناه منست

در فکر کلاهند حريفان همه هشدار
هرگز به سر ماه نرفته است کلاهي

در آرزوي جلوه مهتاب جمالش
يا رب گذرانديم چه شبهاي سياهي

يک عمر گنه کردم و شرمنده که در حشر
شايان گذشت تو مرا نيست گناهي

«گلشن آزادي من چون نباشد در هوايت
مرغ مسکين قفس را ناله هاي زار باقي

سياهکاري بيداد عرضه دار اي آه
شبان تيره که در بارگاه دادرسي

چه غروريست در اين سلطنت اي يوسف مصري
که دگر پرسش حال پدر پير نکردي

شهريارا تو به شمشير قلم در همه آفاق
به خدا ملک دلي نيست که تسخير نکردي

مهمان عزيزي که پي ديدن رويش
همسايه همه سرکشد از بام و در اينجاست

سرکشان را چو به صاف سرخم دستي نيست
سر ما خاک در دردکشان خواهد بود

شهريارا به گدايي در ميکده ناز
که دلت محرم اسرار نهان خواهد بود

اي باد در شکج سر زلف او مپيچ
هر چند بوي مشک به توچال مي بري

عقل خوش گفت چو در پوست نميگنجيدم
که دلي بشکند آن پسته خندان که مپرس

طبعم از لعل تو آموخت در افشانيها
اي رخت چشمه خورشيد درخشانيها

ديده در ساق چو گلبرگ تو لغزد که نديد
مخمل اينگونه به کاشانه کاشانيها

تا کي در انتظار گذاري به زاريم
باز آي بعد از اينهمه چشم انتظاريم

ديشب به ياد زلف تو در پرده هاي ساز
جان سوز بود شرح سيه روزگاريم

طبعم شکار آهوي سر در کمند نيست
ماند به شير شيوه وحشي شکاريم

گر جواني ميکنم پيرانه سر بر من نگيري
شهريارا در بهاران مي کند دنيا جواني

تمناي وصالم نيست عشق من بگير از من
به دردت خو گرفتم نيستم در بند درمانت

براي گفتن با دوست شکوه ها به دلم بود
ولي دريغ که در روزگار دوست نديدم

يکي شکسته نوازي کن اي نسيم عنايت
که در هواي تو لرزنده تر ز شاخه بيدم

کشته چاه غمت را نفسي هست هنوز
حذر اي آينه در معرض آه آمده اي

شهريارا حرم عشق مبارک بادت
که در اين سايه دولت به پناه آمده اي

در گوشه غمي که فراموش عالمي است
من غمگسار سازم و او غمگسار من