گزيده غزليات شهريار

ناچار چون نهد سر بر دامن گلم خار
چاکم بود گريبان گر در کفن نباشم

پدرت گوهر خود تا به رز و سيم فروخت
پدر عشق بسوزد که در آمد پدرم

خون دل موج زند در جگرم چون ياقوت
شهريارا چکنم لعلم و والا گهرم

در کوهسار عشق و وفا آبشار غم
خواند به اشک شوقم و گلبانک شاديم

صيد را شرط نباشد همه در دام کشيدن
به کمند تو فتادم که نگهدار من آئي

به ياد يار ديرين کاروان گم کرده رامانم
که شب در خواب بيند همرهان کارواني را

چه بيداري تلخي بود از خواب خوش مستي
که در کامم به زهرآلود شهد شادماني را

ديگر شکسته بود دل و در ميان ما
صحبت بجز حکايت سنگ و سبو نبود

او بود در مقابل چشم ترم ولي
آوخ که پيش چشم دلم ديگر او نبود

خط دلبند تو بادا که در اطراف رخت
کار هر بوالهوسي نيست قلم فرسائي

پير ميخانه که روي تو نمايد در جام
از جبين تابدش انوار مبارک رائي

شهريار از هوس قند لبت چون طوطي
شهره شد در همه آفاق به شکرخائي

گربه پيرانه سرم بخت جواني به سر آيد
از در آشتيم آن مه بي مهر درآيد

زان چشم آهوانه اشکم هنوز حلقه است
کي در نگاه آهوست آن حجب و بي گناهي

عکس جمال وحدت در خود به چشم من بين
آيينه ام لطيفست اي جلوه الهي

جز در صفاي اشک دلم وا نمي شود
باران به دامن است هواي گرفته را

اي کاش ناله هاي چو من بلبلي حزين
بيدار کردي آن گل در خاک خفته را

يارب چها به سينه اين خاکدان در است
کس نيست واقف اينهمه راز نهفته را

ماه من نيست در اين قافله راهش ندهيد
کاروان بار نبند شب اگر ماهش نيست

پيرخرد که مسئله آموز حکمت است
در نکته دهان تو شد اشتباه کن

در طبع شهريار خزان شد بهار عشق
زيرا تو خرمن گل و ريحان نيامدي

شهريارا غم آوارگي و دربدري
شورها در دلم انگيخته چون نوسفران

وصل است رشته سخنم با جهان راز
زان در سخن نصيبه ام از راز مي دهند

ساز سماع زهره در آغوش طبع تست
خوش خاکيان که گوش به اين ساز مي دهند

مکتب عشق بماناد و سيه حجره غم
که در او بود اگر کسب کمالي کرديم