گزيده غزليات شهريار

با وحشت ديوانه بخنديم و نهاني
در فاجعه حکمت فرزانه بگرييم

دير جوشي تو در بوته هجرانم سوخت
ساختم اينهمه تا وارهم از ناميها

شهريارا ورق از اشک ندامت ميشوي
تا که نامت نبرد در افق ناميها

سرفرازي جاويد در کلاه درويشي است
تا فرو نيارد کس سر به تاج سلطاني

عقده سرشک اي گل بازکن چو بارانم
چند گو بگيرد دل در هواي باراني

شمع اشکبارم داد در شب جدائي ياد
با زبان خاموشي شيوه خدا خواني

جوي را شده ئي از لؤلؤ درياي فلک
باز درياي فلک در دل جو مي بينم

من شاه کشور ادب و شرم و عفتم
با من کدام دست در آغوش مي کني

در حقايق و گنجينه ادب قفل است
کليد فتح به کنج فنا تواني يافت

ز قعر چاه توان ديد در ستاره و ماه
گر اين فنا بپذيري بقا تواني يافت

حجابي نيست در طور تجلي ليکن اينش هست
که محرم جز شبان وادي ايمن نخواهد شد

ديدمت دورنماي در و بام اي شيراز
سرم آمد به بر سينه، سلام اي شيراز

وامداريم سرافکنده ز خجلت در پيش
که پس انداخته ايم اينهمه وام اي شيراز

سرورانت مگر از سرو روانت زادند
که در آفاق بلندند و به نام اي شيراز

قرن ها مي رود و ذکر جميل سعدي
همچنان مانده در افواه انام اي شيراز

شايد از گرد و غبار سفرم نشناسي
شهريارم به در خواجه غلام اي شيراز

اي گل به شکر آنکه در اين بوستان گلي
خوش دار خاطري ز خزان ديده بلبلي

ديشب در انتظار تو جانم به لب رسيد
امشب بيا که نيست به فردا تقبلي

اي زيارتگه رندان قلندر برخيز
توشه من همه در گوشه انبانه تست

همت اي پير که کشکول گدائي در کف
رندم و حاجتم آن همت رندانه تست

اي کليد در گنجينه اسرار ازل
عقل ديوانه گنجي که به ويرانه تست

اي گداي سرخوانت همه شاهان جهان
شهريار آمده دربان در خانه تست

بر کمال نقص و در نقص کمال خويش بين
گر به نقص ديگران ديدي کمال خويشتن

شمع بزم افروز را از خويشتن سوزي چه باک
او جمال جمع جويد در زوال خويشتن

گلچين که آمد اي گل من در چمن نباشم
آخر نه باغبانم؟ شرط است من نباشم