ديوان شاه نعمت الله ولي

تقابل چون که در اسما هويدا است
يکي اغيار و ديگر يار غار است

س: بلبل مست وقت گل در باغ
عاشقانه بگو چه مي گويد

حباب جان ما در بحر وحدت
شکست آن صورت و او عين ما شد

به هر موجي که در دريا رسيديم
چو از ما بود با ما آشنا شد

در اين دار فنا آمد دو روزي
روانه گشت با دار بقا شد

س: علوم بحر معاني کسي است در همه فن
که هر دقايق مشکل که هست بگشايد

کمال نفس به عرفان چنان ثبوت کند
که در علوم و بيان عقل و جان بيفزايد

بگويدم که الف نقطه بود در مبدأ
از او کتابت اشيا که کرد و چون شايد

ز نظم دلکشت از غايت خردمندي
به نزد اهل خرد هيچ در نمي يابد

بدان که در احديت که شيي لاشيي بود
به غير نقطه اصلي شيي نمي شايد

گزيده غزليات شهريار

دل اگر خداشناسي همه در رخ علي بين
به علي شناختم به خدا قسم خدا را

برو اي گداي مسکين در خانه علي زن
که نگين پادشاهي دهد از کرم گدا را

«همه شب در اين اميدم که نسيم صبحگاهي
به پيام آشنائي بنوازد و آشنا را»

پروانه را شکايتي از جور شمع نيست
عمريست در هواي تو ميسوزم و خوشم

باور مکن که طعنه طوفان روزگار
جز در هواي زلف تو دارد مشوشم

خدايا خاطرات سرکش يک عمر شيدايي
گرفته در دماغي خسته چون خوابي پريشانم

گره شد در گلويم ناله جاي سيم هم خالي
که من واخواندن اين پنجه پيچيده نتوانم

گروه کودکان سرگشته چرخ و فلک بازي
من از بازي اين چرخ فلک سر در گريبانم

به مغزم جعبه شهر فرنگ عمر بي حاصل
به چرخ افتاده و گوئي در آفاقست جولانم

نو گل نازنين من تا تو نگاه مي کني
لطف بهار عارفان در تو نگاه کردنست

قراري نيست در دور زمانه بي قراران بين
سر ياري ندارد روزگار از داغ ياران پرس

عروس بخت يکشب تا سحر با کس نخوابيده
عروسي در جهان افسانه بود از سوگواران پرس

سلامت آنسوي قافست و آزادي در آن وادي
نشان منزل سيمرغ از شاهين شکاران پرس

به صيد خاطرم هر لحظه صيادي کمين گيرد
کمان ابرو ترا صيدم که در صيادي استادي

آخر نه چراغيم که خنديم به ايوان
شمعيم که در گوشه کاشانه بگرييم