ديوان شاه نعمت الله ولي

نور خود درنار موسي را نمود
در همه اشيا چنين ما را نمود

در خرابات رند مستي ديد
مي خمخانه را به او بخشيد

هر زمان صنعي نمايد در نظر
مي برد خلقي و مي آرد دگر

ساغر ما بود ترا در خور
مي صافي ز جام ما مي خور

سيد که بود نعمت الله به نامش
در آينه بنمود مراتب به تمامش

در هواي مجلسش چندان بگريم همچو شمع
کآب چشمم نرم گرداند دل چون آهنش

در وصف و کمال قدر او گفت
لولاک لما خلقت الافلاک

آينه روشن است در همه حال
مي نمايد جمال او به کمال

من سوخته ام بقيه اي گر يابي
در آتشم انداز که سوزم به تمام

ها نظر کن که در نظر دارم
از هويت چنين خبر دارم

ظاهر و باطن صدف مي خوان
سر در يتيم را مي دان

سر دور قمر ز ما بشنو
آفتابي است در قمر پنهان

تن فدا کن که در جهان سخن
جان شود زنده چون بميرد تن

بوالحسن عشق است و عقل آمد حسن
هر دو معني گفتمت در يک سخن

حرف و معني جام و مي را نوش کن
حلقه اين حرف را در گوش کن

در دو عالم يکي است عبدالله
باطنا آفتاب و ظاهر ماه

در ديده ما نظر کن اي شاه
اي نور دو چشم نعمت الله

هر يار که ثابت نبود در ياري
شايد که ورا به ياريش نشماري

س: مي گفت در بيابان رندي دهل دريده
عارف خدا ندارد او نيست آفريده

پوشيد دلق آدم يعني لباس اسما
ناگاه بر در آمديعني که گشت پيدا

س: هم پير حقيقتي هم کان سخا
در مشکل اين بيت جوابي فرما

خواهي که ترا کشف شود اين معني
جان در تن تو ببين کجا دارد جا

ج: ز يخ جامي بساز و پر کن از آب
بنه در پيش آتش نزد اصحاب

چو زيد و عمرو هر دو آدمي اند
تفاوت در ميان اين و آن چيست

ج: اگر موج و حباب ما ببيني
دمي با ما در اين دريا نشيني