ديوان شاه نعمت الله ولي

طالب حق حق است در همه حال
هر چه آن را طلب کني آني

نگاري مست و لايعقل چو ماهي
درآمد از در خلوت بگاهي

در وحدت اگر کثرت ما محو شود
دريا ماند نه موج ماند نه حباب

عين هر دو يکي بود درياب
موج و دريا نگر ولي در آب

ببين انوار و آن اسرار درياب
مؤثر را در اين آثار درياب

در چنين خانه گر بيابي بار
طلب و طالبي و هم مطلوب

رب الارباب رب اين مربوب است
در مذهب ما محب و هم محبوب است

در حقيقت بنده و سيد يکي است
گر ترا شک هست ما را بي شکي است

در ظل آفتاب تو چرخي همي زنيم
کوري آنکه گويد ظل از شجر جداست

نقطه اول که الف نقش بست
بر در محجوبه احمد نشست

آن نور که بر هر دو جهان تابان است
در ماه شب چهارده روشن آن است

در جهاني که عقل و ايمان است
مردن جسم و زادن جان است

در جهاني که ملک انسان است
سيد و بنده هر دو يکسان است

هر که در بند نفس حيوان است
بنده آب و چاکر نان است

در آينه تمثال جمال رخ اوست
دوري نبود که آينه دارد دوست

بي مظاهر ظهور مظهر نيست
گرچه در عقل هست ظاهر نيست

خواجه سرگشته است و هم سر گيج
بس که گرديده در ولايت کيج

جسدت همچو جام و روحت راح
راح مي نوش در صباح و رواح

پيرهن يوسف و بو مي رسد
در عقبش نيز خود او مي رسد

جام گيتي نما به ما دادند
نعمت الله در او هويدا شد

آفتابي ز غيب پيدا شد
نور او در همه هويدا شد

جان کهنم به عشق نو شد
دل رفت و به عشق در گرو شد

سعادت همچو ماهي خوش برآمد
درخت دولت ما در بر آمد

او در دل و دل به هر طرف گرداند
نازک سخني است عارفي گر داند

در سمرقند مانده اي تا چند
خوش روان شو چو عارفان تا جند