ديوان شاه نعمت الله ولي

همه عالم يکي بود موجود
در همه مي نمايد آن مقصود

حسن اسما و هم جمال و صفات
در چنين آينه به ما بنمود

در همه آينه يکي بيني
پرده از چشم تو چو بگشايد

در عين تو او چو خود نمايد
حالي به صفات تو برآيد

وين طرفه که اين همه مراتب
در وحدت او نمي فزايد

آئينه بردار و در وي کن نظر
صورت لطف الهي مي نگر

در همه آئينه اي اسما نگر
بلکه با اسما مسما مي نگر

خوش بيا با ما درين دريا درآ
بحر را مي بين و در دريا نگر

گويي چه کنم چه چاره سازم
در راه خدا بجان همي کوش

عمل و علم هست کار خواص
خوش بود نيز در عمل اخلاص

اسم و عين است و جسم و روح چهار
همه رقصان ولي از او در رقص

در سراپرده ميخانه مقامي دارم
پيش رندان جهان منصب و نامي دارم

پيش از وجود آدم بوديم با تو همدم
در خلوت يگانه بنشسته هر دو با هم

ما به جان پيش آن عزيزانيم
گرچه تن ساکن است در کرمان

صورت و معني او با هم بدان
نيست مثلش در همه کون و مکان

در صورت و معنيش نظر کن
مي بين همه و مرا خبر کن

خوش بگو الله و اسم ذات بين
معنيش در صورت و آيات بين

جمله مرآتندها و هو و هي
يک حقيقت در دو سه مرآت بين

ذکر حق مي گو و در خلوت نشين
باش فارغ از چنان و از چنين

حاصل عمر عزيز آن يکدم است
دم به دم در يک دمي با ما نشين

رهرو و مير ما خليل الله
در همه راه و با همه همراه

رو نموده در همه آئينه ها
چشم غير از غيرتش بردوخته

رفتي اي خواجه و زيان کردي
عرض خود در سر زبان کردي

در ره حق اگر تو ديناري
گمرهان را به سوي دين آري

در حقيقت يکي است تا داني
آن يکي بيشکيست تا داني