ديوان شاه نعمت الله ولي

جوهر آب است و گوهرش در يتيم
درياب بيان ما که سري است عظيم

سرپوش فکنده اند بر روي طبق
سري است در اين طبق که ما مي دانيم

در مکتب عقل و نفس کليه را
هم مجمل و هم مفصل از هر دو بخوان

ماييم ز خود وجود پرداختگان
و آتش به وجود خود در انداختگان

در هر نفسي کسب کمالي مي کن
بر لوح دلت نقش خيالي مي کن

دل مغز حقيقت است تن پوست ببين
در کسوت روح صورت دوست ببين

سايه او تو آفتابش مي بين
تمثال جمال او در آبش مي بين

جز نقش خيال او نبيني در خواب
گر مي خواهي برو بخوابش مي بين

بواب از آن نشانده اند بر در او
تا وا گردد هر که ندارد سر او

در ساغر ما بجز مي ناب نبو
با عاشق مست عقل مخمور که بو

گر شه خواهي محرم آن شاه بجو
در راه درآ و يار همراه بجو

يارب داني که من بگاه و بيگاه
جز در تو نکردم ز چپ و راست نگاه

در ديده ما خيال روي خوبش
نقشي است که بر عارض آبي بسته

برخاسته از هر دو جهان رندانه
در کوي خرابات مغان بنشسته

اي بر لب بحر تشنه در خواب شده
اي بر سر گنج وز گدايي مرده

ساقي مي خمخانه به ما پيموده
در هر جامي مي دگر بنموده

گويند بگير دست او را در دست
دستش گيرم اگر بيابم دستي

خواهي که درين زمانه اوحد باشي
در حضرت ذوالجلال مفرد باشي

زنهار دلا مکوش جز بر نيکي
زيرا که زيان نکرد کس در نيکي

وقتي که توکلت فراموش کني
با دلبر من دست در آغوش کني

با عقل حديث عشق گويي هي هي
در کتم عدم وجود جويي هي هي

در کتم عدم وجود جويي هي هي
با ما سخني ز ذات گويي هي هي

در عالم حسن بر همه شاه تويي
خوبان همه چون ستاره و ماه تويي

در ازل زنده کرد او دل ما
ديده زنده دلي ما آنجا

جز صفات او نيابي در نظر
گر ببيني نور چشم ما به ما