ديوان شاه نعمت الله ولي

روبند به روي همچو مه بسته بتم
در پرده خوشي نشسته پيوسته بتم

اين بت شاه است و عالمي بنده او
برخاسته در خدمت و بنشسته بتم

دل در سر زلف دلستانش بستم
وز نرگس چشم پرخمارش مستم

راهي بردم به چشمه آب حيات
تشته بودم روان در آب افتادم

بر خاک درش مست و خراب افتادم
هم سايه او در آفتاب افتادم

گفتم که منم که نور او مي نگرم
کشتي بشکست و من در آب افتادم

در کوي خرابات حضوري دارم
سرمستم و از عشق سروري دارم

اين جمله از آن تو مبارک بادت
من در دو جهان يکي خدايي دارم

تا جان دارم به مي خوري مي کوشم
در کوي مغان مدام مي مي نوشم

تا صورت او در آينه مي بينم
معني همه هر آينه مي بينم

آئينه دل به چشم جان مي نگرم
وين طرفه که او در آينه مي بينم

در خلوت دل يار نهان مي بينم
پيداست به علم او روان مي بينم

گر خود نگرم وگر شما را بينم
در هرچه نظر کنم خدا را بينم

بينم همه کاينات در عين کمال
اين نيز هم از کمال او مي بينم

اين درد هميشه من دوا مي بينم
در قهر و جفا لطف و وفا مي بينم

هر شعله کز آتش زنه عشق جهد
در ما گيرد از آنکه ما سوخته ايم

از دردي درد ما دوا يافته ايم
در کنج فنا گنج بقا يافته ايم

ما در يتيم را به دست آورديم
درياي محيط پر گهر يافته ايم

گنجي که نيافت هر کسي در عالم
ما يافته ايم و نيک وا يافته ايم

در دور قمر چو ماه پيدا شده ايم
وز نور ظهور نيک بينا شده ايم

در راه تو از سر قدمي مي سازم
پايي چه بود که تا بپايي آيم

انگشت زنان بر در جانان رفتيم
پيدا بوديم و باز پنهان رفتيم

سر بر در ميخانه نهاديم دگر
رندانه به ذوق بي حجاب افتاديم

ماننده گرد گرد مأوا گرديم
تا خاک در خانه او واگرديم

عالم چه بود که در زمان بخشش
مجموع خزائن الهي بخشيم