ديوان شاه نعمت الله ولي

عيني به ظهور عينها بنمايد
در هر عيني عين به ما بنمايد

وز جام جهان نما نمايد به کمال
در وي نظر کن که ترا بنمايد

هر آينه اي که در نظر مي آيد
آن نور دو چشم ما به ما بنمايد

زين هر سه يکي الف پديدار آمد
وين طرفه که در دو کون يکتا گرديد

هر نقد که در خزانه عالم بود
سلطان به کرم بجزو عالم بخشيد

کاهل منشين و عاشقانه برخيز
در راه درآ و چست گامي بردار

در هر دانه درخت برگي و بهار
با ميوه بسيار توان ديد اي يار

در کتم عدم بيا و با ما بنشين
وز بود وجود خويشتن هم بگذر

ميخانه ذوق در گشاديم دگر
لب بر لب جام مي نهاديم دگر

در کوي خرابات مغان رندانه
سرمست به خاک ره فتاديم دگر

در کتم عدم بيا و با ما بنشين
از بود وجود خويشتن هم برخيز

بشاش و لطيف و با تبسم مي باش
چون قطب مدام در ترنم مي باش

جام مي ذوق نعمت الله بنوش
جاويد به ذوق در تنعم مي باش

هر آينه اي که در نظر مي آري
آن آينه را تو روبرو ميدارش

گفتم جانم گفت که در حضرت من
جاني چه بود تا سخن از جان کنمش

مي نوش مي و چونکه شدي مست خراب
در کوي مغانت بکشند دوش به دوش

در کنج فنا گنج بقا مي جويش
جاويد بقايي ز فنا مي جويش

معشوق يکي عشق يکي عاشق يک
اين هر سه يکي و در يکي نبود شک

در جام جهان نما نظر کن به جمال
تا نقش خيال او نمايد به کمال

هر آينه اي که در نظر مي آري
تمثال جمالش بنمايد به مثال

در ملک يگانگي دويي را چه محل
با حضرت او من و تويي را چه محل

من در ره عشق جان و دل باخته ام
سر بر سر کوي دوست انداخته ام

تا مرکب عشق در ميان تاخته ام
سر از سر دوش نفس انداخته ام

شهبازم و شاه باز بشناخته ام
در عالم عاشقي سر انداخته ام

عالم چه کنم که از دو عالم بهتر
در سينه خويش عالمي يافته ام