هفت اورنگ جامي

کي زن بدگونه نيک آيين بود
پيش نيکان در خور نفرين بود

نطفه را بي شهوت از صلبش گشاد
در محلي جز رحم آرام داد

دلبري در نيکويي ماه تمام
سال او از بيست کم ابسال نام

در دهان او ره انديشه گم
گفت و گوي عقل فکرت پيشه گم

آن نشان را واصفان خواندند ناف
نافي از وي نافه را در دل شکاف

آرزوي اهل دل در مشت او
قفل دل ها را کليد انگشت او

چون سخن با ساق و ران او کشيد
زان زبان در کام مي بايد کشيد

بود آن سري ز نامحرم نهان
هيچ کس محرم نه آن را در جهان

در بر آن سيمين صدف بشکافته
گوهر کام خود آنجا يافته

هر طرف مرغان آبي در شناه
غوطه زن از قعر دريا قوت خواه

گفت دريايي که چندين جانور
گردد اندر وي به صبح و شام در

شد به جان مشعوف لطف گوهرش
همچو گوهر بست در مهد زرش

در تماشاي رخ آن دل فروز
رفت ازو خواب شب و آرام روز

روز تا شب جد او و جهد او
بود در بست و گشاد مهد او

گه تنش را شستي از مشک و گلاب
گه گرفتي شکرش در شهد ناب

مهر آن مه بس که در جانش نشست
چشم مهر از هر که غير او ببست

گر ميسر گشتيش بي هيچ شک
کرديش جا در بصر چون مردمک

پايه حسنش بسي بالا گرفت
در همه دلها هوايش جا گرفت

چشم مستش آهوي مردم شکار
جلوه گاهش در ميان لاله زار

ساعدش را از يسار و از يمين
جان فشانان نقد جان در آستين

نقد راحت از دو کف در مشت او
حسن خاتم ختم بر انگشت او

هر چه در وصف جمالش گفته شد
گوهري از بحر صورت سفته شد

لطف طبعش در سخن مو مي شکافت
لفظ نشنيده به معني مي شتافت

گاهي از بربط چو طفل خردسال
در کنار خود به زخم گوشمال

شه سلامان نيز مست و نيمخواب
پاي کردي سوي ميدان در رکاب

صولجان بر کف به ميدان تاختي
گوي زرکش در ميان انداختي

در سر تيرش نرستي از خطر
گاه صيد آهو به پا، تيهو به پر

بود در جود و سخا دريا کفي
بل کش از بحر عطا دريا کفي

قبض کف گر خواستي انگشت او
خم نکردي پشت خود در مشت او

گر گذشتي بر در او سايلي
از جفاي فاقه خون گشته دلي

ليکن او را تاب اين بخشش نبود
در سفر زين آستان کوشش نمود

«خوشتر آن باشد که وصف دلبران
گفته آيد در لباس ديگران »

هر کس آري محرم اين راز نيست
بر رخ هر محرم اين در باز نيست

چون سلامان را شد اسباب جمال
از بلاغت جمع در حد کمال

گه به کاري دست سيمين در زدي
زان بهانه آستين را بر زدي

صبح و شامش روي در خود داشتي
يکدمش غافل ز خود نگذاشتي

زانکه مي دانست کز راه نظر
عشق دارد در دل عاشق اثر

پرده از رخسار زيبا برگرفت
وز مراد خود حکايت در گرفت

صورت او را چو پي در پي بديد
آمدش ميلي به وصل وي پديد

چون سلامان با همه حلم و وقار
کرد در وي عشوه ابسال کار

در دل از مژگان او خارش خليد
وز کمند زلف او مارش گزيد

ز ابروانش طاقت او گشت طاق
وز لبش شد تلخ شهدش در مذاق

شوقش از پرده برون آورد ليک
در درون انديشه اي مي کرد نيک

گفت پيش آي اي ز شوري در گله
کآب شيرينت دهم از حوصله

بر لب دريا نشسته روز و شب
در ميان هر دو مانم تشنه لب

بهر سودايي که در سر داشتند
پرده شرم از ميان برداشتند

شد گشاده در ميان بندي که بود
سخت تر شد ميل پيوندي که بود

هر يک اندر کار وي رايي زدند
در خلاصش دستي و پايي زدند

در هواي توست تاجم فرق ساي
وز براي توست تختم زير پاي

دست دل در شاهد رعنا مزن
تخت شوکت را به پشت پا مزن