ديوان شاه نعمت الله ولي

خوش بود گنج عشق بي رنجش
خاصه در کنج دل دفين ديدن

آفتاب جمال او چه خوش است
در رخ خوب آن و اين ديدن

دامنش خوش بود گرفته بدست
دست او هم در آستين ديدن

غم عشقش خجسته باد که دل
خوش بود در غمش حزين ديدن

خوش خيالي است سر و بالايش
خاصه در چشم راست بين ديدن

با خيالش چه خوش بود سيد
آينه در نظر همين ديدن

در جام جهان نما نظر کن همه را
آنگه ز وجود خود خبر کن همه را

گفتي که خيال غير باشد در دل
لطفي کن و از خانه بدر کن همه را

از آتش عشق صنم سرکش ما
افتاد مدام آتشي در کش ما

در بحر محيط چشم ما را بنگر
کان آب حيات را نموده به حساب

در حضرت پادشاه عالم به تمام
از دست شما اگر بنالم چه عجب

از خود بگذر نور خدا را بطلب
در بحر درآ و عين ما را بطلب

خوش آينه اي است مظهر ذات و صفات
در وي غيري کجا نمايد هيهات

در آينه گرچه مي نمايد غيرت
غير تو ز آئينه زدايد غيرت

ميخانه عاشقان سبيل است به ما
تو در طلب و جام و سبويي حيف است

او بر دل ما همه دري بگشاده است
در گوشه دل گنج خوشي بنهاده است

در بندگيش ز عالم آزاد شديم
مقبول غلامي که چنين آزاده است

صحبت با غير اگرچه از بهر خداست
چون غير بود در آن ميان عين خطاست

ما از سر زلف خويش سودا زده ايم
خوش سودايي که دائما در سر ماست

در ديده ما نقش خيالش پيداست
نوري است که روشنائي ديده ماست

در هر چه نظر کند خدا را بيند
روشنتر ازين ديده دگر ديده کراست

گفتم که سراپرده سلطان دو کون
گفتا که بجو در دل ويران شماست

رب الارباب رب اين مربوب است
در حضرت احباب همه محبوب است

در صورت و معنيش نظر کن به تمام
تا دريابي که طالب و مطلوب است

در گلشن ما ناله بلبل چه خوش است
نوشيدن مي به موسم گل چه خوش است