ديوان شاه نعمت الله ولي

نه قسم گشت جنس عرض اين دقيقه را
در حال بحث جوهر عقلي نمي نمود

در ني نيزه بين که رفعت او
با تو گويم چنانکه مي بايد

اين چنين خوش سخني مستانه
در خرابات که گفت و که شنيد

در هر چه نظر کنيم والله
نور رخ او به ما نمايد

ما چو فاني شديم در ره عشق
جاودان منصب بقا بخشيد

باطنش را نگر که جمله يکي است
گرچه در ظاهر است اين تکرار

چون جمالش صد هزاران روي داشت
بود در هر ذره ديداري دگر

بر در دل نشين و حاضر باش
غير او ره مده به خلوت راز

با ذات حضرت او غيري چه کار دارد
اعيان و جمله اسما در ذات اوست هالک

موج و بحر و حباب و قطره تمام
همه در عين ماست مستهلک

روز و شب عمر خويش صرف کنند
در پي بحث و قيل و قال و جدل

در فشاني کنم بگاه سخن
عقد زيبق از آن گهر سازم

خطي کورانه حسن است و نه ترتيب
نه در اعراب او فتح است و نه ضم

کسي برخواند اين خط معما
که در عالم نه خود بيند نه عالم

صد هزاران ترک دارم در ضمير
هر کجا خواهم چو سلطان مي روم

نظري کن که نزد اهل نظر
در دويي نور عين يکتايم

خم مي گير و بر سر من ريز
کيسه زر به ريز در پايم

غير او در نظر نمي آيد
چون به نور خداي بينايم

خم مي در جوش و ما مست و خراب
خوش بود رندي که مي جوشد بجان

قطره از بحر ما شود پيدا
باز در بحر مي شود پنهان

نيم ساعت گذشته بود از روز
روز آدينه در مه شعبان

پنج و هشتاد بود و هفتصد سال
رفته در کوه بنان که ناگاهان

ملک توران گذار و خوش مي باش
آتشي در وجود ايران زن

چو در طريق مروت موافقت شرط است
مکن مخالفت او و هرچه خواهي کن

درآ به خلوت ديده چو نور خوش بنشين
وطن چو مردمک ديده در سياهي کن