ديوان شاه نعمت الله ولي

هيچمان از کسي دريغي نيست
آنچه داريم در ضرر دان است

از براي نثار پاي گل است
نقد غنچه که در حرم دان است

بيا که مجلس عشق است و عاشقان سرمست
چنين مقام خوشي در همه ولايت نيست

غيرتش غير محو و فاني کرد
غير حق در وجود باقي نيست

بر در غير مي روي حيف است
به عدم مي روي چه آري هيچ

اين همه علم کرده اي تحصيل
باز فرما که در چه کاري هيچ

بزم عشق است و عاشقان سرمست
گر تو از عقل در خماري هيچ

نعمت الله در همه عالم يکي است
لا تجد مثلي و مثلي لا تجد

لذت ما به ذوق دريابد
هر که در عشق مبتلا گردد

دم به دم شوهري کند وانگه
در پي ديگر است و مي گردد

با همه در لباس تا که چنين
محرم راز اين و آن گردد

بنه رو بر در ميخانه او
توجه خود به آنجا مي توان کرد

حباب از چشمه آبي چه جويي
شنا در آب دريا مي توان کرد

درآ در حلقه رندان سرمست
که مستان را تماشا مي توان کرد

نظر از چشم نابينا چه خواهي
نظر در چشم بينا مي توان کرد

رفته بودم به سوي بحر محيط
که در آن بحر شنا شايد کرد

بحر جوشيد و روان گفت به من
سر خود در سر ما بايد کرد

راستي کن که مرد کج رفتار
در ره او به منزلي نرسد

هر که بر مسند عدم بنشست
جاه او در تنزلي نرسد

هر که چون ما فتاد در دريا
ابدا او به ساحلي نرسد

در دو عالم بجز يکي نبود
حضرتش را مثال کي باشد

اين چنين روح پاک قدسي من
حيف باشد که در قفس باشد

نه ميش ماند و نه عسل در خم
شکرش رفت و فارغ از ني شد

هر کمالي که هست در عالم
از خليفه بجو که مي داند

روح اعظم سايه آن حضرت است
عالمي در سايه اش دل زنده اند