ديوان شاه نعمت الله ولي

ازين مي جرعه اي دريافت منصور
که در جان و دلش افتاد صد شور

ترا پيري به بايد در طريقت
که کامل باشد او اندر شريعت

که بدعت در طريق ما روا نيست
طريق اهل بدعت جز ريا نيست

اگر تو صادقي در راه اسلام
محقق باش و مستوفي و گم نام

قدم در نيستي زن تا تواني
کز اصل صفوت است اين بي نشاني

کسي که در دو عالم بي نشان شد
يقين مي دان که او از صوفيان شد

مکن در کار نيک و بد تصرف
اگر داري نصيبي از تصوف

که مؤمن دور باشد از تکبر
نبيني ذره اي در وي تفخر

که مؤمن در تواضع همچو خاک است
نه چون آتش کز او بيم هلاک است

ترا گنجي است که در دنيا به کار است
رضا و طاعت پروردگار است

رضاي او در اين ره خدمت اوست
رضاي او درين ره وصلت اوست

به بند از جان کمر در خدمت او
اگر خواهي که يابي قربت او

مقام قرب حق در آن مقام است
کسي کانجا رسد مرد تمام است

هر آن کو در صفات حق فنا نيست
دل او محرم گنج بقا نيست

چو موسي در صفات حق فنا شو
پس آنگه شاه و سلطان بقا شو

من از بحر معاني آنچه گفتم
چو در معنوي مي دان که سفتم

ترا اين گنج اگر گردد ميسر
بزن سکه تو در ملک سکندر

روي تو ماه است و چشم من پرآب
روز و شب در آب مي بينم ترا

در ظاهر و باطنش نظر کن
عارف شو و هر دو قسم درياب

مائيم مدام در خرابات
فردوس من است و خانه اين است

مائيم و حضور نعمت الله
چون در دو جهان يگانه اين است

هر چه در کاينات موجود است
همه مرهون رحمت الله است

ديده ام خواجه کلان ديروز
همچو کل در هواي دستار است

در ديده مست ما نظر کن
روشن بنگر که نيک پيداست

در راه خدا پاي برهنه گو رو
آن يار که همچو بشر حافي اهل است