ديوان شاه نعمت الله ولي

اي خدا دوست زر مدار نگاه
خيز و در باز في سبيل الله

هر که را از خدا نباشد ترس
در مدارس چه سود او را درس

اي که در راه صد خطر داري
يک زمان سر ز خاک برداري

عاصيا در دمي که آه کني
دم به دم توبه از گناه کني

هر گناهي که از تو مي آيد
در عقب توبه اي همي بايد

اي که در راه فقر قلاشي
کوش دايم که با ادب باشي

اگر صد سال در ناموس کوشي
ز جام وحدتش يک دم ننوشي

در اين ره دشمنان صعب ناکند
کمين کرده ترا بهر هلاکند

چرا از مرگ دايم در نفوري
به تو نزديک تو بس دور دوري

زماني فکر کن در کار عالم
ببين کز دور آدم تا بدين دم

مکن در کار عالم عمر ضايع
ز دنيا با قليلي باش قانع

که قانع در حقيقت پادشاه است
قناعت شيوه مردان راه است

اگر در حضرت او قرب يابي
ز ملک هر دو عالم رخ بتابي

چو تو صافي شوي از وحشت غير
همه در عالم وحدت کني سير

اگر تو از مناهي دور باشي
يقين در حضرتش مغفور باشي

مرو زنهار در راه ملامت
ره تحقيق گير و رو سلامت

حقيقت چيست در حق محو گشتن
ز خاطر غير او را سهو گشتن

مدام اندر سلوک راه دين باش
گمان بگذار و در راه يقين باش

نباشد غير او را در دلت راه
ز خاطر محو گردد ما سوي الله

چو افتد پرتوي بر وي ز ذاتش
بکلي محو گردد در صفاتش

نماند ذره اي بر وي ز هستي
پديد آيد در او وجدي به مستي

در آن مستي چو او مجذوب گردد
حق او را طالب و مطلوب گردد

چنانش جذبه حق در ربايد
که از مستي همه زنجير خايد

شود مستغرق اندر بحر توحيد
نکوشد جز که در تجريد و تفريد

مي وحدت چو در جانش اثر کرد
سپاه و ملک را زير و زبر کرد