ديوان شاه نعمت الله ولي

يک شرابي نوش کن از جام ها
ساقئي را مي نگر در جامه ها

شيخ ابي مدين است شيخ سعيد
که نظيرش نبود در توحيد

بود در اندلس ورا مسکن
بس کرم کرد روح او با من

به زبان گو همي کنم اقرار
اعتقادم به دل در اين گفتار

نه مسائل به نظم گفتن ما
در به الماس علم سفتن ما

شربت تلخ فقر را نوشي
خرقه مي بايدت که در پوشي

گر تو در بند جامه صوفي
کس به پشمينه کي شود صوفي

زهد در جامه مرقع نيست
کسوت فقر را بسي معني است

هر که در خرقه ناتمام بود
خرقه بر قد او حرام بود

فقر در نيستي قدم زدن است
بر سر کوي غم علم زدن است

گفته حق در کلام خود همه را
ايها الناس انتم الفقرا

هر که را پيشه عدل و داد بود
در دو عالم ز بخت شاد بود

داد چشم آن بود که در نظرش
باشد از ديده عزت دگرش

هر که را نيست چشم عبرت بين
ناقصش مي شمار در ره دين

اي که داري در آخر توفير
رو به فقر آر و ترک عادت گير

هر که دنيا گزيد و در دين کاست
دين و دنيا بهم نيايد راست

بي گمان هر که او بود عاقل
ننهد در جهان فاني دل

دست سر از سر ارادت گير
در ره فقر ترک عادت گير

بيضه صد سال گر بود تنها
نشود زندگي در او پيدا

چونکه مرغش کشيده در ته بال
جانور گردد اندر او به مثال

هر که او در پي مراد بود
عمر او سربسر بباد بود

هر که گفتار او بود بسيار
در زبانش خطا رود ناچار

چون زبان جاي نوش و نيش بود
در خموشي نجات بيش بود

اي که از روي نطق انساني
بد مگو تا در او نه درماني

در کلامش ستوده حي قديم
مصطفا را که داشت خلق عظيم