ديوان شاه نعمت الله ولي

يک عين و مراتبش فراوان
در وحدت و کثرت آنچنان دان

در خرابات فنا افتاده ايم
سر به پاي خم مي بنهاده ايم

عاشق سرمست با جانانه اي
همنشين بودند در يک خانه اي

نازکي باريک بيني خوش لقا
حلقه اي زد بر در خلوت سرا

گفت عاشق کيست بر در وقت شام
گفت هستم بنده باريکک بنام

گفت اگر موئي نگنجي در ميان
جان و جانانست و جانانست و جان

مهر او بر دلي که شارق شد
هر که در خانه بود عاشق شد

اسم اعظم ذات و مجموع صفات
خوش ظهوري کرده اند در کاينات

ز صورت گذر کن تو معني طلب
که يابي تو در ملک معني طرب

خوش در آن بحر بيکران بنشين
عين ما را به عين ما مي بين

تو در اين بحر ما درآ با ما
عين ما را بجو ازين دريا

در اين صورت بيا معني طلب کن
بيان اين سخن يعني طلب کن

ترا در جنت و ما را همين جا
بود اين سلطنت اي جان بابا

جنت ذاتند اعيان گوش کن
در چنين جنت شرابي نوش کن

جنت زاهد بود در آن سرا
بوستاني بس نزه پر ميوه ها

با تو گفتم جنت هر دو سرا
در بهشت جاودان ما درآ

حوريان صف زدند در گردش
گرد او بود گرد بر گردش

رفتن او مثل به خواب زدند
چنگ در سنت و کتاب زدند

مي صاف دگر در جام کردم
محبت نامه اش زان نام کردم

همه عالم به عشق از عشق پيداست
نظر کن عشق در عالم هويداست

محب ار وصل محبوبش تمناست
مرادش در محبت مي شود راست

در خرابات فنا افتاده ام
سر به پاي خم مي بنهاده ام

يک مسمي باشد و اسما هزار
آن يکي در هر يکي خوش مي شمار

آينه روشن کن اي جان پدر
در همه آئينه او را مي نگر

هر که آن يک را نبيند در همه
کور باشد نزد بينا بر همه