ديوان شاه نعمت الله ولي

نقد گنج کنت کنزا را طلب
جوهر در يتيم از ما طلب

غير او نقش خيالي گفته اند
در اين صورت به معني سفته اند

شخص و سايه دو نمايد در نظر
گر نيي احول يکي را مي نگر

در خرابات فنا با ما نشين
ذوق سرمستان بزم ما ببين

درآ در حلقه رندان سرمست
ترا گر ميل ذوق عارفان هست

خرابات است و ما مست خرابيم
چو رندان اوفتاده در شرابيم

به بزم عاشقان ما گذر کن
دمي در چشم سرمستان نظر کن

بيا با ما در اين دريا بسر بر
از اينجا دامني خوش پرگهر بر

ز ما بشنو حبابي پر کن از آب
حباب از آب و در وي آب درياب

به معني آب در صورت حباب است
ببين دراين و آن کاين هر دو آب است

چه دريايي که ما غرقيم در وي
چه خوش جامي که ما داريم پر مي

در اين دريا به عين ما نظر کن
صدف بشکن تماشاي گهر کن

وجودي در همه اعيان عيان است
ولي از ديده مردم نهان است

تو نقد گنج او در کنج عالم
طلب اين گنج و اين گنجينه فافهم

در طريقت رفيق ياران باش
هر چه داري به پاي ياران پاش

در هر آن پيرهن که خواهي مرد
خواه کرباس گير و خواهي برد

ور بگويد که پيرهن بدن است
يوسفي در درون پيرهن است

هر که را پيرهن چنين باشد
يوسف او در آستين باشد

بستان يادگار ما در پوش
تاج بر سر نه و علم بر دوش

سخني با موحد است اي يار
هر که شرک آورد رود در نار

چار نور آمد مرا در پيش راه
نور سرخ و زرد و اسفيد و سياه

چون من از هر چار برتر بر شدم
در دو عالم عين يک دلبر شدم

من نيم مهدي ولي هادي منم
رهنماي خلق در وادي منم

ديديم وجود جز يکي نيست
در بودن آن يکي شکي نيست

در سايه وجود مي توان ديد
بيناست کسي که آنچنان ديد