ديوان شاه نعمت الله ولي

دامن او را بگير و بنده شو
وانگهي در بندگي پاينده شو

در مقام جمع روشن شد چو شمع
آنچه مخفي بود اندر جمع جمع

از خودي در حضرت او دم مزن
ملک توحيد از دويي بر هم مزن

در همه صورت تو آن معني نگر
صورت و معني خود يعني نگر

ذکر حق اي يار من بسيار کن
ور تواني کار کن در کار کن

گرم باش و آتشي خوش برفروز
عود دل در مجمر سينه بسوز

آينه کامل است از آن به کمال
مي نمايد در او جمال و جلال

در همه شيي جمال اسما بين
با همه اسم يک مسما بين

در ولايت امام کامل جو
عمر داري ز عمر حاصل جو

در نظر عالم است چون سايه
سايه بنگر به نور همسايه

در ظهور است مظهر و مظهر
نيک درياب باطن و ظاهر

نور او را به نور او بنگر
در همه آينه نکو بنگر

کثرت و وحدت اين چنين گفتيم
در توحيد را نکو سفتيم

در نظر آئينه گيتي نما
مي نمايد نور چشم ما به ما

در صد آئينه يکي پيدا شده
آن يکي با هر يکي يکتا شده

در خرابات مغان رندانه رو
خم مي را نوش کن مستانه رو

در خرابات مغان رندي بجو
حال سرمستي ما با او بگو

با حباب و آب اگر داري نظر
يک دمي در عين اين دريا نگر

در خرابات ار بيابي رند مست
به که با مخمور باشي هم نشست

عشق او شمع است و تو پروانه باش
در طريق عاشقي مردانه باش

حسن او در آينه پيدا شده
نور رويش ديده و شيدا شده

ديده ام آئينه گيتي نما
گر نظر داري ببين در چشم ما

چيست عالم؟ در محيط ما حباب
بر سر آب آمده جام شراب

خوش خوشي با ما در اين دريا درآ
تا بيابي ذوق حال ما به ما

ذره ذره هر چه آيد در نظر
آفتابي مه نقابي مي نگر