ديوان شاه نعمت الله ولي

مجمع البحرين اگر جويي وي است
صور تا جام است و در معني مي است

اعتباري دان به نزد ما صفات
گر چه باشد در حقيقت عين ذات

در حقيقت آن الف يک نقطه اي است
نيک دريابش که نيکو نکته اي است

هر يک از اسماي حق در علم او
صورتي دارد که باشد عين تو

نور هر عيني که مي بيند بصر
وجه خاصي مي نمايد در نظر

خوش در ميخانه اي بگشاده اند
ساغري پر مي به رندان داده اند

در نظر نقشي خيالي بسته اند
با خيال خويش خوش بنشسته اند

گنج اسما در همه عالم نگر
اسم جامع بايدت آدم نگر

جامي از مي پر ز مي خوش نوش کن
با حريفان دست در آغوش کن

از تعين اسم اعظم رو نمود
در حقيقت آن تعين اسم بود

وحدت ذاتش تعين گفته اند
در اين معني به حکمت سفته اند

يکي تعين اصل و باقي فرع او
آن تعين در همه بنگر نکو

نقش مي بندد جمال ذوالجلال
در خيال صورت او بر کمال

در هويت جمله اشيا هالکند
ما سوي الله چيست اسما هالکند

گر يکي خواني يکي باشد به ذات
ور دو گويي دو نمايد در صفات

در هويت شرط هست و نيست نيست
نيک دريابش دمي اينجا بايست

نقطه اي در دايره بنموده ميم
ميم اين معني طلب فرما ز جيم

وحدت از ذات است و کثرت از صفات
وحدت و کثرت بجو در کاينات

حال ماضي را و مستقبل بدان
حد فاصل حال باشد در ميان

خط موهوم ار نبودي در ميان
کي نمودي يک حقيقت دو جهان

عاشقانه مي بنوش از جام ما
شاهدي را مي نگر در جامه ها

چشم ما هر سو که بيند در نظر
چشمه آب حيات است اي پسر

جمله اسما در او گنجيده اند
اهل دل دل را بدينسان ديده اند

نقطه اي در دايره بنهفته اند
اهل دل اين نقطه را دل گفته اند

في المثل گر عالم بي منتها
در دل عارف درآيد بارها