ديوان شاه نعمت الله ولي

يک وجود است و کمالش بي شمار
در دو عالم آن يکي را مي شمار

فرد مطلق شد مقيد در ظهور
گاه ظلمت مي نمايد گاه نور

در دو عالم جز يکي موجود نيست
ور تو گوئي هست آن مقصود نيست

نقش اعيانند و موم آنجا وجود
در وجود عام نقاشي نمود

خاص و عام اين دو دونوعند از وجود
در ظهور آن يک، دويي ما را نمود

نقش با نقاش خوش پيوسته اند
در ازل اين عهد با هم بسته اند

در همه آئينه اي او را نگر
بلکه هر آئينه اي او وا نگر

مظهرش اين است مظهر همچنين
آن يکي در هر يکي روشن ببين

عين ما در علم او عين وي است
علم عالم بي وجودش لاشيي است

در محيط علم اعيان چون حباب
نقش بسته صورت اسما بر آب

چشمم از نور ولايت روشن است
در ولايت آن ولايت با من است

با ولايت هر که او همدم بود
در ولايت صاحب اعظم بود

در ولايت هر چه بيني او بود
لاجرم عالم همه نيکو بود

هر که را باشد ولايت از خدا
در ولايت باشد او از اوليا

اسم حق باشد ولي در شرع و دين
هم ولايت وصف او باشد يقين

شد نبوت ختم اما جاودان
باشد اين حکم ولايت در ميان

از سه نقطه يک الف ظاهر شده
در حروف آن يک الف ناظر شده

سه نقط در يک الف چون نقش بست
آن الف بر اول دفتر نشست

مايي ما در ميان برزخ نمود
ورنه بي ما اين دويي هرگز نبود

برزخ ما در ميان پامال شد
ماضي و مستقبل ما حال شد

گر به هستي آيي اينجا نيستي
کوش تا در راه هستي نيستي

ملک توحيد از دويي بر هم مزن
از دويي در حضرت او دم مزن

اسم اعظم در همه عالم يکي است
وحدت اسم و مسما بي شکي است

حضرتي ديگر بود غيب مضاف
در ميان هر دو حضرت بي خلاف

چار حضرت در يکي حضرت نگر
تا ببيني پنج حضرت اي پسر