ديوان شاه نعمت الله ولي

هر که او را در آينه بيند
خوش حياتي هر آينه بيند

موج و آب و حباب را درياب
نظري کن به بحر و جو در آب

در گنجينه را به ما بگشود
گنج اسما به ما عطا فرمود

سايه و شخص مي نمايد دو
در حقيقت يکي است بي من و تو

آبرويي ز عين دريا جو
سر در يتيم از ما جو

سيد عالم است و ما بنده
بنده در خدمت است پاينده

در گنجينه قدم بگشود
نقد آن گنج را به ما پيمود

نور او را به نور او مي بين
در همه نور او نکو مي بين

گرچه نقش و خيال مي بينم
در خيال آن جمال مي بينم

بحر و موج و حباب دريابش
در همه عين آب دريابش

ذات او يافتيم با اسما
نور او ديده ايم در اشيا

از سه نقطه الف هويدا شد
الفي در حروف پيدا شد

در دو آئينه رو نمود آن يک
دو نمايد يکي بود بي شک

در همه آينه نموده جمال
آينه روشن است خوش به کمال

در سراپرده حدوث و قدم
خوش بود گر نهي قدم به قدم

سخن اينجا دگر نمي گنجد
گنج و ناگنج در نمي گنجد

در مقام جمع روشن شد چو شمع
آنچه مخفي بود اندر جمع جمع

چشم ما تا عين ما را ديده است
در نظر ما را چو نور ديده است

اين عجب بنگر که عيني در ظهور
مي نمايد اين همه اعيان چو نور

اين اضافت در ظهور ما به ماست
ورنه بي ما اين اضافت خود کجاست

شد هلاک اين عين ما در عين او
کل شيئي هالک الا وجهه

يک حقيقت در دو مظهر رو نمود
دو نمود اما حقيقت دو نبود

در دل خود دلبر خود را بجو
کام جان خويشتن آنجا بجو

ملک او مائيم ملک ماست او
گر ملک جوئي در اين ملکش بجو

چون يکي اندر يکي باشد يکي
در وجود آن يکي، نبود شکي