ديوان شاه نعمت الله ولي

تر سا ز چليپا و ز زنار برآمد
در دين امان شد

ابتداي سخن به نام يکي
در دو عالم يکي است نيست شکي

در همه نور او عيان ديديم
تو چنين بين که ما چنان ديديم

نور اسماي اوست در اشيا
خوش بود هر که خواند اين اسما

در الف نقطه اي است بنهفته
اول و آخر الف نقطه

عين وحدت ظهور چون فرمود
بحر در قطره رو به ما بنمود

آينه صد هزار مي بينم
در همه يک نگار مي بينم

کثرت و وحدت است در هر باب
مجملا و مفصلا درياب

نقش عالم خيال مي بينم
در خيال آن جمال مي بينم

او لطيف است و در همه ساري
آب حيوان بجوي ما جاري

هر که در معرفت سخن راند
وصف خود مي کند اگر داند

سايه و شخص مي نمايد دو
در حقيقت يکي است بي من و تو

به حقيقت يکي بود بيشک
در ظهور اين دويي نمود آن يک

گنج و ناگنج نزد او گنجد
گنج او در دلم نکو گنجد

خوش حبابي روان شده در جو
عين دريا بجو و از ما جو

آب در برگ گل شده پنهان
گل بگير و گلاب از او بستان

در چمن هر گلي که مي چينم
شيشه اي پرگلاب مي بينم

نور چشم است و در نظر پيداست
نظري کن ببين که او با ماست

الف و ميم عارف و معروف
شده در لام معرفت مکشوف

همه عالم حجاب و عين حجاب
غير او نيست در اين سخن درياب

در ظهور است اين مني و تويي
به مسما يکي به اسم دويي

گفت سي سال شد که تا با يار
مي کنم من سخن در اين بازار

بايزيد است و بايزيد يقين
در ميان نيست اين عجايب بين

به جنابي که يار مستان است
در خرابات رند مست آن است

در همه آينه يکي مي بين
آن يکي بين و بيشکي مي بين