ديوان شاه نعمت الله ولي

در عين علي نگاه مي کن
مي بين تو عيان جمله عالم

پيشوائي بايدت جستن ز اولاد رسول
پس قدم مردانه در راه خدا بايد زدن

ما لوايي از ولاي آن امام افراشتيم
طبل در زير گليم آخر چرا بايد زدن

حکمت اين حکيم را بنگر
که در آن عقل مي شود حيران

آفتاب وجود در دور است
سايه اش گه چنين و گاه چنان

شد سراب از ظهور ما سر آب
در سرابي که ديده آب روان

يک سخن در عبارت من و تو
گاه فرقان بود گهي قرآن

گر بيابي تو کنج ويراني
گنج او را بجو در آن ويران

چشم ما شد به نور او روشن
عين او ديده ايم در اعيان

در ميان است و خلق از او به کنار
نور چشم است و ديده ها بسته

جاي خود کرده در سراچه چشم
پرده ديده از هوا بسته

آمده مست و جام مي بر دست
هاي و هوئي در اين سرا بسته

هر که در عشق او شود کشته
دهدش خونبها علي ولي

گر در اين بحر آشنا يابي
عين ما را به عين ما يابي

ذوق در عاشقي و قلاشي است
ذوق از زاهدي کجا يابي

عاشقانه بيا قدم در نه
يا کشندت به عشق يا يابي

در غم عشق باش مردانه
که ز عشقش بسي غنا يابي

مصطفا و مرتضا هر دو يکي است
دو به صورت دان و در معني يکي

نعمت الله دوستي اهل بيت
در دل خود جمع کرده نيککي

فتح و نصرت داشت در روز غزا
بر يسار و بر يمين يعني علي

عين اول ديده است در عين او
نور چشم خرده بين يعني علي

صورتش در طاوها مي جو که هست
معنيش دريا و سين يعني علي

دست برده از يد بيضا به روز
معجزه در آستين يعني علي

در دور قمر آن مه انوار برآمد
بنگر که عيان است

سردار شد و هم سر و دستار بينداخت
در پاي حريفان