ديوان شاه نعمت الله ولي

نکته اي گفتمت در اين معني
صورت آن مرا چو حل وا شد

هر که با ما نشست در دريا
واقف از ذوق و حال ما گردد

بار اغيار بارها بکشد
از در يار هر که وا گردد

لذت ما به ذوق دريابد
هر که در عشق مبتلا گردد

عارفي کو به ما دهد دل را
جان ما در پيش روان گردد

در جهان هر که نعمت الله يافت
سرور جمله جهان گردد

هر که دل را شناخت در دو جهان
فارغ از سود و از زيان گردد

در آسمان فرشته مهرش به جان سرشته
بر عرش حق نوشته صلوات بر محمد

شکر ريزي کني در مصر معني
به صورت گر خوري حلواي سيد

تو در خماري و ميخانه را نمي جوئي
ترا ز مستي مستان آن سرا چه خبر

هزار چشمه آب حيات در نظر است
کسي که ديده نباشد ز چشمه ها چه خبر

باز آن جاروب در آتش بسوخت
گفت ازين آتش تو جاروبي برآر

شمعهاي سر شده سرهاي ما
شرق و مغرب را گرفته در قطار

چون گذر کردي از اين و آن به عشق
جامه در پوش از صفات ذات وار

شاه شمس الدين تبريزي که من
مستم از حالش به قالش در خمار

عيسي گردون نشين تابع تو در ازل
موسي دريا شکاف امت تو لم يزل

مرتبه حضرتت جمع همه مرتبه
با تو در اين مرتبه نيست کسي را محل

آينه کاينات مظهر تمثال تست
حسن تو در کاينات گشته عيان في المثل

حي قيوم و قديم لم يزل
هر کسي را داده چيزي در ازل

با جلالش عقل عاقل بي مجال
با کمالش علم عالم در وحل

کار جمعي شد پريشان در هواي زلف او
گرچه من جمعيت از زلف پريشان يافتم

عارفانه آمدم در غيب از غيب الغيوب
جمع و تفصيل وجود خويش آسان يافتم

بعد از آن در مکتب الباعث از لوح قدر
جمع فرقان خواندم و تفصيل قرآن يافتم

اسم الباطن طبيعت را نگهدارد مدام
لاجرم در جمله عالم يار ياران يافتم

رق منشور هيولي نقش بستم در خيال
آن محل صورت زيباي خوبان يافتم