ديوان شاه نعمت الله ولي

بحري است بيکران و تو در بر مجاوري
با بحريان حديث نهايت چه مي کني

ترک هواي خويش بگو در هواي او
بي عشق او هواي هوايت چه مي کني

در هواي دنيي دون دني
روز و شب جاني به غصه مي کني

حي و قيومي و فارغ از هلاک
در خرابات فنا گر ساکني

گفتم که نقش رويت گفتا در آب بيني
گفتم خيال وصفت گفتا به خواب بيني

گفتم لبت ببوسم گفتا بيار جامي
گفتم چه مي کني گفت تا در شراب بيني

آفتابست و عالمش سايه
هر کجا او رود رود در پي

نور او را به نور او ديديم
نه به يک چيز بلکه در همه شيي

در طريقت رفيق سيد باش
گر به دين رسول مي گروي

در مجلس عشق نعمت الله
جامي است جهان نما پر از مي

رو فنا شو تا بقا يابي تمام
خاک شو در راه او تا زر شوي

گنج او در کنج اين ويران نهاد
گنج او يابي اگر ويران شوي

به ما آئينه اي انعام فرمود
در آن بنموده است اشيا کماهي

بيا رندانه با ما در خرابات
که از ساقي بيابي هرچه خواهي

در اين دريا خوشي بر ما بسربر
بجو از عين ما ما را کماهي

نشستم بر در ميخانه سرمست
کجا باشد چنين جائي و جاهي

در آئينه جمال خويش بينم
ز هي خود بيني و هم خودنمائي

ما ز دريائيم و دريا عين ما
تو چو موجي در ميان حايل توئي

اي عقل تو زاهدي و ما رند
در مجلس ما ميا برو هي

هر که تأخير کرد در تدبير
عاقبت کار او به تقصير است

خوش کناري گرفته از عالم
عشق او در ميان جان دارد

کاه و جو خلق برد خوش خوش
در خرمن وي فتاد آتش

اسم او گنج است و عالم چون طلسم
در طلسمش يافتم اين گنج اسم

هر کس لباس احمدي پوشيده
در راه خدا چو احمدي کوشيده

از آتش عشق در خرابات فنا
چون خم شراب خود به خود جوشيده