ديوان شاه نعمت الله ولي

جمالش ديده ام در هر خيالي
خيالش بين که دارد خوش جمالي

مرا چون ذوق مي بخشد خيالش
از او خالي نيم در هيچ حالي

نقد دل در آتش عشقش گداخت
زر گدازي مي کنم آري بلي

کار من در عشق جانبازي بود
نيک بازي مي کنم آري بلي

ره سني گزين که مذهب ماست
ورنه گم گشته اي و در خللي

نعمت الله را مشو منکر
ور شوي کافري و در خللي

سيد ملک نعمت اللهم
با چنين بنده اي چه در جدلي

به هر چه مي نگرم نور اوست در نظرم
تو ميل مذهب ما کن مباش معتزلي

ببين در آينه ما به ديده سيد
که تا عيان بنمايد بتو خفي و جلي

چشم ما بحر در نظر دارد
کرده هر گوشه اي روان سيلي

در همه کوي خرابات مغان نتوان يافت
دردمندي چو من عاشق دردآشامي

در نظر نقش خيال رخ و زلفش دارم
زان نظر صبح خوشي دارم و نيکو شامي

قدمي نه که به مقصود رسي در ره ما
زانکه محروم نشد هر که بيامد گامي

گاه در يزد يار خود مي جوي
باش با يار کان کرماني

بزن شمشير مردانه بگير اقليم شاهانه
بيا بر تخت دل بنشين که در عالم تو سلطاني

در خرابات عشق مستان را
کفر و ايمان يکي است تا داني

روي خود را در آينه بنگر
دو مگو کان يکي است تا داني

نعمت الله در همه عالم
نزد رندان يکي است تا داني

در وجود آن يکي است تا داني
آن يکي بي شکي است تا داني

عقل در بارگاه حضرت عشق
به مثل دلقکي است تا داني

با محيطي که ما در آن غرقيم
هفت بحر اندکي است تا داني

جام گيتي نماست در نظرم
جسم و جان روبروست تا داني

گر چه آب حيات را ماني
در جهان جاودان کجا ماني

در نظر نور ديده خلقي
گر چه از نور ديده پنهاني

سر ما و آستانه در تو
گر به صد پاره بارها شکني