ديوان شاه نعمت الله ولي

چو يارم دلبري ديگر نيابي
چنان دلبر در اين کشور نيابي

اي خواجه در حجابي از خود صفا نيابي
تا ترک خود نگوئي هر گز خدا نيابي

ما چشمه حياتيم تو تشنه در بيابان
تا آب ما ننوشي ذوقي ز ما نيابي

گم ساز خويشتن را در کوي عشقبازان
تا گم نگردي از خود گم کرده وا نيابي

جام گيتي نما بدست آور
آفتاب است و در قمر يابي

از خود بخري به خود فروشي
در بيع و شري چه اوستادي

در خرابات گرد مي گردم
خوش بود گر تو هم روان گردي

به چشم خود بديدي حسن خود را
جمال خود در آئينه نمودي

بي خنده گل نواي بلبل
در گلشن او که مي شنودي

از بدي هيچ سود نتوان يافت
خود زيان نيست در نکوکاري

ما چنين مست و تو چنان مخمور
در چه انديشه و چه پنداري

مو به مويت حساب خواهد بود
در چه انديشه و چه پنداري

گر به رند اقتدا کني صوفي
در پي پير نيک پيي آري

نعمت الله را اگر جوئي
در خودت جو که تو ويي آري

نقش خيال رويش بر ديده مي نگاريم
در چشم ما نظر کن روشن ببين نگاري

جز عاشقي و رندي کاري دگر نداريم
مستانه در خرابات مائيم و خواندگاري

در عين ما نظر کرد خلوت سراي خود ديد
بر جاي خويش بنشست بگرفته خوش کناري

آمد به درت جان عزيز از سر ياري
محروم مگردان ز در خويش بخواري

مي در قدح و ساقي ما سيد سرمست
اي زاهد مخمور تو آخر به چه کاري

سخن عشق اگر کني با عقل
تخم در شوره زار مي کاري

جز يکي در شمار آيد نه
گر يکي را هزار بشماري

در خرابات مجو همچو مني مي خواري
که به عمري نتوان يافت چنين خماري

عشق صد بار اگر مي کشدم در روزي
خونبها مي دهدم از لب خود هر باري

در همه مجلس رندان جهان گرديدم
نيست چون سيد سرمست دگر سرداري

ديده تر دامنم تا مي زند نقشي بر آب
در نظر دارد خيال عارض خوش منظري