ديوان شاه نعمت الله ولي

مي نگارم نگار بر ديده
مي نمايد چو نور در ديده

ديده هر ذره اي که مي بيند
آفتابي است در قمر ديده

در کوي خرابات مغان مست خرابيم
از درد سر زاهد مخمور رهيده

ديشب ز در خلوت ما شاه درآمد
مهمان عزيزي است که از غيب رسيده

ما نقش خيال تو نگاريم به ديده
در ديده ما بين که توان ديد پديده

نوري است که در ديده ما روي نموده
روشنتر از اين ديده ما ديده که ديده

در ديده اهل نظر آن لعبت خندان
بگرفته خوشي گوشه و جائي بگزيده

يک نقطه محيط است که در دور درآيد
اين دايره خطي است از آن نقطه کشيده

در آينه خلق نظر کردم و ديدم
عيني است عيان گشته به اخلاق حميده

غير تو اگر در نظر ما بنمايد
غيرت نگذارد که بداريم به ديده

در ديده پديد است نظر کن که توان ديد
نقشي و خيالي که نگاريم به ديده

جان در تن سيد تو نهادي به امانت
گر حکم کني هان بسپاريم به ديده

در گوشه ديده به خيال تو نشستيم
عمري به خيالت بسر آريم به ديده

جز نقش خيال تو که نور بصر ماست
در ديده خيالي ننگاريم به ديده

جان در تن ما عشق نهاده به امانت
گر مي طلبد آن بسپاريم به ديده

در ديده ما معني سيد بنمايد
هر صورت خوبي که نگاريم به ديده

ما نقش خيال تو کشيديم به ديده
خوش نقش خيالي است در اين ديده پديده

نوري است که در ديده ما روي نموده
نقشي است که بر پرده اين ديده کشيده

دائم دل ما بر در جانانه مقيم است
گر جان طلبد هان بسپاريم به ديده

در بندگي سيد رندان خرابات
اين بنده غلامي است که آن خواجه خريده

خوش نقش خيالي است که بستيم به ديده
در دريده سرمست نظر کن که پديده

جان در تن ما عشق نهاده به امانت
گر مي طلبد هان بسپاريم به ديده

خوش باشد اگر عمر عزيزي بسر آري
در بندگي سيد و اخلاق حميده

چشم دريا دلي است ديده ما
در نظر آب سوبسو ديده

منور شد به نورش ديده ما
نظر فرما در اين ديده پديده