ديوان شاه نعمت الله ولي

در خلوت خرابات بزم خوشي نهاده
با يار خود نشسته اغيار دور کرده

تمثال بي مثالش در آينه نموده
حسني چنين لطيفي ايثار حور کرده

هر آينه که بينيم او را به ما نمايد
در چشم روشن ما نورش ظهور کرده

حسن او در آينه پيدا شده
هر که ديده همچو ما شيدا شده

شمع عشقش آتشي در ما زده
سوخته داند که او چون ماه شده

بر در او جنت المأواي ماست
دل مقيم جنت المأوا شده

نعمت الله در سخن آمد از آن
مشکلات عالمي حل وا شده

زلف تو آشفته شده سربسر
در سر سودات بسي سر شده

بنده زده بوسه اي بر پاي تو
در همه جا سيد و سرور شده

نو عروس بکر فکرم شاهدي بس دلکش است
در مشاهد شاهدي مي خواهد از غيب آمده

در جواني نعمت الله با سواد شعر رفت
اين زمان باز آمده پيرانه با شيب آمده

ديده ما روشن است از نور او
نور او در چشم بينا آمده

تا نماند هيچ رندي در خمار
ساقي مستي بر ما آمده

هر چه آيد در نظر اي نور چشم
از جناب حق تعالي آمده

آن يکي ظاهر شده در هر يکي
هر يکي بنگر که يکتا آمده

بحر در جوش است و رو دارد به ما
آب روي ما بر ما آمده

مجلس عشق است و رندان در حضور
ساقي سرمست تنها آمده

در ولايش ما ولايت يافتيم
حکم ما از ملک بالا آمده

نوري است به چشم ما نموده
در جام جهان نما نموده

بر دار فنا برآ که ما را
در عين فنا بقا نموده

در آينه عشق او نموده
حسني به من و تو رو نموده

در جام جهان نما نظر کن
کو ديده جمال او نموده

مرا دلي است چو آئينه روشن و صافي
نگاه کرده در آئينه و ترا ديده

نديده ديده من در جهان به جز رويت
خوش است اين نظر پاک کبريا ديده

کسي که ديده بيگانه ديد در بندد
هر آينه بودش ديده آشنا ديده