ديوان شاه نعمت الله ولي

ذوق داري که جام مي نوشي
بر در خانه مغان مي رو

در بحر محيط ما قدم نه
با ما بنشين و آشنا شو

تا چند بگرد بحر گردي
در بحر درآ و آشنا شو

در بحر محيط ما قدم نه
با ما بنشين و آشنا شو

بقا در عشق اگر خواهي فنا شو
حيات از وصل اگر جوئي چو ما شو

انا الحق زن چو منصور از سر عشق
برآ بردار و در دارالبقا شو

صدف درياب و گوهر را طلب کن
درآ در بحر و با ما آشنا شو

تا بکي در خواب باشي يک زمان بيدار شو
کار بيکاري مکن رندانه خوش درکار شو

چون مردمک ديده ما گوشه نشين شو
در زاويه چشم درآ و همه بين شو

در کوي خرابات گرفتيم مقامي
رندانه بيا ساکن اين خلد برين شو

گر نشان و نام ما جوئي مجو
در عدم ما را نشان و نام کو

جام مي در دور مي گردد مدام
عشق را آغاز يا انجام کو

شمس تبريزي ز مصر آمد به روم
آفتابي اين چنين در شام کو

تا ميانش در کنار آورده ايم
مو نمي گنجد ميان ما و او

غرق دريائيم و گويا تشنه ايم
آب مي جوئيم ما در بحر و جو

در دلم جز يکي نمي گنجد
غير آن يک بگو که ديگر کو

هر که چشمش غير نور او نديد
هرچه آيد در نظر بيند نکو

آن يکي در هر يکي خوش مي نگر
مي نمايد دو ولي از ما و تو

از کنار نگار اگر پرسي
در کنار آي و از ميان بشنو

آن يکي در ظهور دو بنمود
دو نمايد ولي نباشد دو

نور او مي نگر به هر حسني
حسن او را ببين تو در هر رو

در خرابات رند سرمستي
گر طلب مي کني مرا مي جو

بحر عشق است و ما در او غرقيم
عين ما را به عين ما مي جو

در دو آئينه رو نمود يکي
آن يکي باشد و نمايد دو

غير او نيست در وجود اي دوست
ور تو گوئي که هست غيري کو