ديوان شاه نعمت الله ولي

عشق سرمست است درکوي مغان
مي رود دل در پي او کو به کو

گنج او در کنج دل اي جان بجو
جان فدا کن حضرت جانان بجو

خوش درآ در بحر ما ما را بجو
جو چه مي جوئي بيا دريا بجو

هر چه مي بيني به نور او نگر
نور او در ديده بينا بجو

ساقيا در دور جام مي درآر
خرقه سالوس رندان را بشو

بسته ام نقش خيال او به چشم
هر چه آيد در نظر بينم به او

نعمت الله در همه عالم يکي است
گر نه اي احول مبين آن يک به دو

در دو عالم آن يکي را مي نگر
سر آن يک پيش هر يک وامگو

موج و دريائيم در بحر محيط
آب روي ما روان شد سوبسو

جام مي در دور مي گردد مدام
گه صراحي مي نمايد گه سبو

سيد و بنده دو نام و يک وجود
يک حقيقت در عبارت ما و تو

در دو عالم يکي است مثلش کو
کي بود مثل چون نباشد دو

نعمت الله يکي است در عالم
ور تو گوئي که دو برو مي گو

در جام جهان نما نظر کن
تا بنمايد بتو يکي دو

در مجلس عشق و بزم رندان
چون سيد مست ما دگر کو

چشم احول يکي دو مي بيند
دو نمايد در آينه يک رو

اين و آن در آرزوي او و او
با همه يک رو نشسته روبرو

آينه بردار تا بيني در او
جان و جانان خوش نشسته روبرو

جز يکي در جمله عالم هست نيست
اين دوئي پيدا شده از ما و تو

تا ميانش در کنار آورده ايم
مو نمي گنجد ميان ما و او

در دو عالم جز يکي ديديم نه
چشم احول آن يکي بيند به دو

گر تو داري هواي مي خواري
بر در مي فروش خوش مي رو

در خرابات بي سر و بي پا
خوش سبوئي به دوش خوش مي رو

مست و مدهوش مي روي در راه
تا نيائي به هوش خوش مي رو

در ره عاشقي به جان مي رو
عاشقانه به جان روان مي رو