ديوان شاه نعمت الله ولي

چند گردي همچو قطره در هوا
خوش روان شو سوي ما دريا بجو

خوش درآ در بحر بي پايان ما
تشنه اي آب حيات از ما بجو

رند سرمستي اگر جوئي بيا
در خرابات مغان ما را بجو

در همه آئينه ها او را طلب
يک مسما از همه اسما بجو

نور او در چشم ما پنهان شده
آنچنان پنهان چنين پيدا بجو

ما مقيم خلوت دل گشته ايم
جاي ما در جنت المأوا بجو

سيد ما نور چشم عالم است
نور او در ديده بينا بجو

ديده ما جز جمال او نديد
نور او در ديده بينا بجو

بي سروپا گرد ميخانه برآ
در چنان جاي خوشي ما را بجو

هر چه بيني هر که آيد در نظر
حضرت يکتاي بي همتا بجو

مظهري بي نعمت الله کي بود
نعمت الله در همه اشيا بجو

خوش درآ در بحر ما ما را بجو
آب رو جوئي درين دريا بجو

در خرابات فنا افتاده ايم
جاي ما جوئي بيا آنجا بجو

ديده بگشا نور چشم ما نگر
عين او در ديده بينا بجو

رند مستي گر همي خواهي بيا
در خرابات مغان ما را بجو

ما بدست زلف او داديم دل
در سر ما مايه سودا بجو

در عدم ما را حضوري بس خوش است
گر حضوري بايدت آنجا بجو

هر چه مي بيني از او دارد نصيب
نعمت الله در همه اشيا بجو

گوهر در يتيم از ما بجو
آن چنان گوهر دين دريا بجو

در دل ما نقد گنج ما طلب
از چنين گنجي بيا آن را بجو

شرح اسما عارفانه خوش بخوان
يک مسما در همه اسما بجو

در خرابات مغان مست خراب
رو قدم نه کام دل آنجا بجو

گنج در کنج دل ويران ماست
گنج اگر خواهي بيا از خود بجو

در دل دريا دلي گوهر بجو
از چنان بحري چنين جوهر بجو

ور بسوزندت در آتش خوش بسوز
سر خود آنگه ز خاکستر بجو