ديوان شاه نعمت الله ولي

در خرابات عشق مستانه
جام مي نوش و هم سبو مي بين

چين زلفش صبا دهد بر باد
اين خطا بين که مي رود در چين

هفت هيکل آيتي در شأن اوست
خوش بخوان قرآن و ميدان شمس الدين

خوش خراباتي و رندان در حضور
ساقي سرمست رندان شمس الدين

آب مي جوئي بيا با ما نشين
تشنه اي با ما در اين دريا نشين

بحرئي بايد در اين درياي ما
خود کي آيد سوي ما صحرانشين

عقل را از در بران گر عاشقي
پيش آن معشوق بي همتا نشين

نعمت الله را ببين در عين ما
عارفانه خوش بيا با ما نشين

ذوق ما داري بيا با ما نشين
عارفانه خوش در اين دريا نشين

چست برخيز از سر هر دو جهان
بر در يکتاي بي همتا نشين

حاصل عمر ما دمي باشد
دم بوم در بيا دمي بنشين

بر در مي فروش خوش بنشين
جام مي را بنوش خوش بنشين

در سمرقند اگر نيابي يار
خوش برو تا به اوش خوش بنشين

من عين تو و تو عين من وين عينين
يک عين بود ظهور او در کونين

هر چند که آب را نباشد لوني
چون در دو قدح کني نمايد لونين

در شمس و قمر نگر که روشن بيني
يک نور که رو نموده اندر عينين

در خم مي نشين و غسلي کن
خرقه خود به جام مي مي شو

ما خراباتي و رند و عاشقيم
اوفتاده بر در خمار او

غير او در آتش غيرت بسوخت
کي بود با يار غار اغيار او

در دل ما عشق جانان جان ماست
جنت اعلي ترا و حور او

نعمت الله نور چشم عالم است
روشن است در ديده ام چون نور او

سيد يکي است در دو جهان مثل او کجاست
هرگز نديده ديده مردم مثال او

مقام سروري جوئي سر کويش غنيمت دان
بهشت جاودان خواهي در خلوت سراي او

هواي خويشتن بگذار اگر داري هواي او
غنيمت دان اگر يابي در خلوت سراي او

دلارامي که با من در ميان است
کناري با چنان دلدار خوش بو