ديوان شاه نعمت الله ولي

به نور طلعت او گشته چشم ما روشن
نموده در نظرم نور کبريا روشن

هميشه در نظرم نور نعمت الله است
نگر به ديده ما نور چشم ما روشن

مردم ديده تا به خود بينا است
در همه ديده ام خدا روشن

مهر تو آفتاب جان و دل است
من چو ذره در آن هوا روشن

هر مظهري که بيني جام جهان نمائي است
مظهر در او هويداست نظاره خدا کن

سوز دل دلسوختگان ز آتش عشقش
در سينه شمع و دل پروانه طلب کن

چون مردمک ديده دريا دل سيد
در ديده مادر شو و دردانه طلب کن

اي دل ز جهان جان گذر کن
در عالم عاشقي سفر کن

در بحر محيط حال حل شو
دامن چو صدف پر از گهر کن

دمي در چشم مست ما نظر کن
ببين منظور و ناظر را نظر کن

حباب و موج و قطره جمله آبند
بجو اين جمله در دريا نظر کن

دلي چون آينه روشن بدست آر
در آن دلدار بي همتا نظر کن

چو عالم مي نمايد نعمت الله
نظر کن در همه اشيا نظر کن

بيا در چشم مست ما نظر کن
به نور او بيا ما را نظر کن

هزاران آينه گر رو نمايد
در آن يکتاي بي همتا نظر کن

نظر کن ناظر و منظور بنگر
دمي در ديده بينا نظر کن

همه اشيا به ما او را نمايد
نظر کن در همه اشيا نظر کن

کتاب نعمت الله خوش بخوانش
مسما در همه اسما نظر کن

در چشم پر آب ما نظر کن
هر سو برو و ز ما خبر کن

بنگر تو جمال نعمت الله
در جام جهان نما نظر کن

در خماري لاف از مستي مزن
بنده اي با ما تو سلطاني مکن

جام گيتي نما بدست آور
نظري کن در او و حالي کن

آفتاب ار چو ماه مي طلبي
بر در سيدم هلالي کن

در خرابات مغان مست خراب افتاده ايم
هر چه خواهد گو بگو عامي کالانعامي به من

نعمت الله مجلس رندانه اي آراسته
چشم مستش مي دهد در هر نظر جامي به من