ديوان شاه نعمت الله ولي

در همه حالي که باشي اي عزيز
نعمت الله را جدا از خود مدان

هر که چون ما فتاد در دريا
کي خورد غم ز قطره باران

اين سرا، خانه خراب بود
گر نباشد در اين سرا انسان

صورت نقشي که آيد در نظر
چون خيال اوست بر چشمش نشان

ساقيم مست است و جام مي بدست
در سرابستان جان عاشقان

گفته سيد حيات جان ماست
لاجرم در جان ما باشد روان

بگشاده اي چو کاسه دهان در خيال آش
مانند سفره حلقه به گوشي براي نان

مي دهد عمر عزيز خويش بر باد هوا
باد پيمائي که گردد در هواي اين جهان

جام گيتي نما بدست آور
تا ببيني جمال خويش در آن

نوري از آن کنار به ما رو نموده باز
روشن چو آفتاب نمائيم در ميان

بسته ميان به خلوت ميخانه مي رويم
آنجا ميان خويش گشائيم در ميان

عاشق کنار دارد و معشوق هم کنار
عشقيم و آمديم که مائيم در ميان

سيد موحدي است که سلطان گداي اوست
انديشه کج مبر که گدائيم در ميان

اين چنين پيدا و پنهاني چنان
برکنار از ما و با ما در ميان

در خرابات مغان مست خراب
همدم جاميم و فارغ از جهان

في الجمله عارفيم به هر صورتي که هست
در ديدن صفات کمال تو هر زمان

ساقي سرمست ديدم صبحدم جامي بدست
خوش بود ياري چنين در صبحگاهي يافتن

با همه اين سخن توان گفتن
در معني چنين توان سفتن

من چو بي من در درون خلوتم
خواه پرده پوش و خواهي برفکن

نور چشم عالمي از ديده مردم نهان
يوسف مصري ولي پنهان شده در پيرهن

گرمي جام بقا خواهي که نوشي همچو ما
در خرابات فنا مستانه خود را درفکن

عاشق و مست و خرابم ساقيا جامي بده
مطربا قولي بگو تا ناتنا در تان تن

بت پرستي نيستم تا بت پرستم در جهان
من خليل اللهم و باشم هميشه بت شکن

عشق در آن و اين توان ديدن
بر يسار و يمين توان ديدن

آن چنان آفتاب روشن راي
در رخ شمس الدين توان ديدن