ديوان شاه نعمت الله ولي

هر نقش خيالي که مرا در نظر آيد
گويم که بگوئيد به جانان که چه گويم

در کوي خرابات مغان همدم جاميم
مستيم و خرابيم و خرابي که چه گويم

مستانه بتم از در ميخانه درآمد
بربسته نقابي و نقابي که چه گويم

در مجلس ما مطرب عشاق درآمد
بنواخت ربابي و ربابي که چه گويم

ما ساقي سرمست خرابات جهانيم
در ساغر ما آب زلالي که چه گويم

کام دل در کنار جان داريم
ايمن از آرزوي دل خواهيم

در صومعه سينه ما يار مقيم است
ما از نظرش صوفي صافي صفائيم

مائيم که از ما و مني هيچ نمانده است
در عين بقائيم و منزه ز فنائيم

گاهي چو هلاليم و گهي بدر منيريم
گاهي شده در غرب و گه از شرق برآئيم

يک معني و صد هزار صورت
در ديده خلق مي نمائيم

در شرع و طريقت و حقيقت
ما بلبل و هدهد و همائيم

ما از آن آمديم در عالم
تا خدا را به خلق بنمائيم

بحريم و حباب و موج و جوئيم
در آب نشسته آب جوئيم

در خرابات مغان سيد سرمستانيم
گر چه رنديم ولي رند خوش نيکوئيم

چنانکه عشق بگويد به ما چنان گوئيم
از آنکه در خم چوگان عشق چون گوئيم

بهر طرف که رود مي رويم در قدمش
بهر طريق که باشيم همره اوئيم

در صحبت ما همه صفاين
ما را همه ذوق از خداين

مستيم و خراب در خرابات
رندي که مي اش اوي کجاين

از سر کويت نروم بعد از اين
در ره عشق تو بکوشم به جان

اگر ذوق صفا داري طلب کن صحبت رندان
وگر خواهي حضوري خوش درآ در خلوت رندان

ترا از صحبت زاهد به عمري کار نگشايد
هزارت کار بگشايد دمي در خلوت رندان

خيز و دستي برفشان پائي بکوب
سر فدا کن در سماع عارفان

نعمت الله گر همي خواهي بجو
همچو گنجي در دل صاحبدلان

در بزم عشق عاشق ومستيم و باده نوش
بنشسته دل همي خوش و مستانه جاودان

ديديم سيدي که جهان در پناه اوست
بر عرش دل نشسته و شاهانه جاودان