ديوان شاه نعمت الله ولي

نور او عين اين و آن ديديم
در همه آينه عيان ديديم

جام گيتي نما است سيد ما
ما در او نور انس و جان ديديم

بحمدالله که در دوران عشقش
چو ماه نو هميشه بر مزيديم

چو قطره غرق بحر عشق گشتيم
محيطي را به يکدم در کشيديم

به عالم نعمت الله را نموديم
از آن دم روح در هر دم دميديم

چون ساغر مي در دور مستانه همي گرديم
جز ميل به مي خواري داريم نداريم

ما عاشق مست و عقل مخمور
در صحبت خود کجا گذاريم

خوش درد دلي است در دل ما
دل زنده ز درد بي قراريم

در دامن او دست زديم از سر مستي
گر سر برود دامن وصلش نگذاريم

روشن شده از نور خدا ديده سيد
جز نور وي اي يار کجا در نظر آريم

بحر داريم در نظر شب و روز
تا نگوئي همين سبو داريم

غير او نيست در همه عالم
سر او چون از او نهان داريم

تا گرفتيم آن ميان به کنار
هر چه داريم در ميان داريم

مي رود آب چشم ما هر سو
در نظر بحر بيکران داريم

آفتابي است در نظر پيدا
نورش از ديده چون نهان داريم

گر دست دهد دامن دلبر نگذاريم
سر در قدمش باخته جان را بسپاريم

نقش خيال رويش بر ديده مي نگاريم
در خلوتي چنين خوش پيوسته با نگاريم

گر شاهدي بيابيم لعل لبش ببوسيم
مستانه در خرابات با او دمي برآريم

ميخانه است معمور در وي شراب راوق
از بهر باده نوشان پيمانه مي شماريم

در هر دو جهان يکي است موجود
باقي همه صورت نگاريم

اجازت گر دهد دلبر به پاي او سراندازيم
سر اندازيم در پايش به پا انداز جانبازيم

خيال نقش رويش را هميشه در نظر داريم
نمي بينيم جز رويش به غير او نپردازيم

ما اگر شاه اگر گدا باشيم
در همه حال با خدا باشيم

نقطه شد حرف و حرف شد سيد
ما بدين حرف در جهان فاشيم

ديگران در هوس نقش خيالند و ما
نقش بنديم خيالي که مگر نقاشيم