ديوان شاه نعمت الله ولي

در خرابات مغان با عاشقان هم صحبتيم
رند سرمستيم و از دنيي و عقبي رسته ايم

خوش در ميخانه اي بگشاده ايم
باده نوشان را صلايي داده ايم

از سر هر دو جهان برخاستيم
بر در ميخانه مست افتاده ايم

ما چو دريائيم و خلق امواج ما
لاجرم ما با همه در ساختيم

در بند خيال دي و فردا
بوديم امروز و باز رستيم

دل در آن زلف پر شکن بستيم
لاجرم باز توبه بشکستيم

تا خليل الله درآمد در کنار
نعمت الله از ميان برداشتيم

بي نوا گشتيم در هر گوشه اي
ناگهي نقد فراوان يافتيم

از دل ما جوي عشق او که ما
گنج او در کنج ويران يافتيم

آشکارا شد که ما در کنج دل
حاصل کونين پنهان يافتيم

يوسف مصري که صد مصرش بهاست
ناگهي در ملک کنعان يافتيم

از بر ما مدتي دل رفته بود
در سر زلف پريشان يافتيم

اين سعادت بين که چون گنج قناعت شد پديد
خاتم ملک سليمان در گدائي يافتيم

سر بزير پا در آورديم تا سرور شديم
پيروي کرديم از آن رو پيشوائي يافتيم

نقد گنج عشق او در کنج دل ما ديده ايم
دولت جاويد و گنج پادشاهي يافتيم

گنج او در کنج ويران ديده ايم
با تو کي گوئيم جائي يافتيم

بي نوا گشتيم در عالم بسي
تا نوا از بي نوائي يافتيم

هر چه آيد در نظر اي نور چشم
جسم او ديديم و جانش يافتيم

دست داديم و سر فدا کرديم
نيک در پاي دلبر افتاديم

خوش مقامي است بر در خمار
نکني عيب ما گر افتاديم

مستانه ملک صورت و معني بهم زديم
رندانه در قدم قدمي از قدم زديم

در ديده روي ساقي و بر دست جام مي
شادي روي سيد خود جام جم زديم

تا که پيدا شد جمال عشق دوست
ما بخود در خود ز خود پنهان شديم

جان و دل در کار عشقش باختيم
لاجرم ما جمله تن چون جان شديم

چونکه بيامد چو جان دوست در آن لامکان
گفت به ما اين زمان بهر نشست آمديم