ديوان شاه نعمت الله ولي

تا هوس عشق تو کرديم ما
در هوست ترک هوس کرده ايم

در هوس شکرلعل لبت
ط وطي جان را چو مگس کرده ايم

گنج او در کنج ويران يافتيم
لاجرم گنجينه ويران کرده ايم

از در لطف تو نوميد نگرديم که ما
بي نوايان به تمناي نوا آمده ايم

بلبل مستيم و در گلشن نوائي مي زنيم
تا گلي از گلستان وصل جانان چيده ايم

اين و آن را مخزن گنج الهي يافتيم
عارفانه گنج او در کنج ويران ديده ايم

ديده باريک بين ما چو رويش ديده است
در سواد کفر زلفش نور ايمان ديده ايم

ديده ايم آئينه گيتي نما
نور او در جمله اشيا ديده ايم

بر در ميخانه مست افتاده ايم
جنت المأواي خود وا ديده ايم

در بهشت جاودان گشتيم با ياران بسي
عارفانه ميوه ها از هر درختي چيده ايم

در خرابات مغان مستيم و با رندان حريف
جام مي شادي روي عاشقان نوشيده ايم

نعمت الله در همه آئينه روشن رو نمود
آنچنان روي خوشي روشن به نورش ديده ايم

در خيال ديدن او روز و شب
همچو ديده سوبه سو گرديده ايم

عالمي را باده مي بخشيم ما
در چنين خيري ثوابي ديده ايم

در همه آئينه ديديم آن يکي
ديده ايم و بار ديگر ديده ايم

ما دم از عشق در قدم زده ايم
پيش ازين دم ز عشق دم زده ايم

کاف کن در کتاب کون نبود
که خيالش به جان رقم زده ايم

عاشقانه همدم جاميم و با ساقي حريف
فارغيم و در دهان شيخ و شاب افتاده ايم

ما ز پا افتاده ايم افتادگان را دستگير
کز هواي جام مي در اضطراب افتاده ايم

از سر هر دو جهان برخاستيم
آن يگانه در نظر بنشانده ايم

تا همه رندان ما مستان شوند
در خرابات فنا وا مانده ايم

تا ميانش در کنار آورده ايم
جان به شکرانه نثار آورده ايم

کار جانبازي است کار عاشقي
جان در اين بازي بکار آورده ايم

ما رهبران کوي خرابات وحدتيم
رندانه گرد هر در ميخانه گشته ايم

تخم محبتي که بود ميوه اش لقا
در جويبار ديده ما بين که کشته ايم